Τι έμαθα από την κόρη μου όταν έσπασε το δόντι της.

teethΉταν ένα πρωινό του Δεκέμβρη.
Η Ελευθερία μαζί με τον μπαμπά της είχαν βγει στη γειτονιά και έπαιζαν κρυφτό, λίγο πριν ξεκινήσουμε για τον παιδικό.

Ήταν η σειρά της Ελευθερίας να κρυφτεί και έτρεξε με χαρά προς τη κρυψώνα της αλλά παραπάτησε σε ένα σκαλοπάτι.

Έπεσε κάτω, το πρόσωπό της ακούμπησε στο έδαφος και έσπασε το δόντι της. Έτρεxε αίμα και τα χείλη της άρχισαν αμέσως να πρήζονται.

Μετά που σταμάτησε η αιμορραγία, την πήγαμε στην οδοντίατρο για να σιγουρευτούμε ότι όλα ήταν καλά. Όντως δεν ήταν κάτι σοβαρό.

O άντρας μου και εγώ σε όλη αυτή τη διαδικασία, ήμασταν αρκετά ψύχραιμοι αλλά η Ελευθερία φάνηκε να στεναχωρήθηκε αρκετά. Τουλάχιστον στην αρχή.

Σίγουρα ένιωθε πόνο, ίσως φοβήθηκε με το αίμα και προφανώς στεναχωρήθηκε που έσπασε το δόντι της και δεν μπορεί να ξανά γίνει όπως ήταν πριν.

Τις πρώτες ώρες, τα συναισθήματα της ήταν ανάμικτα και κυρίως αρνητικά. Στην αρχή έκλαιγε, μετά ήταν ήσυχη, δε μιλούσε ιδιαίτερα και ήθελε συνέχεια αγκαλιά.

Στο αυτοκίνητο, γυρνώντας από την οδοντίατρο, ξαφνικά αλλάξε η διάθεσή της, χαμογέλασε και φωνάξε με χαρά:
– Μαμααααά, έσπασα το δόντι μου όπως και η Πέππα!

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, δεν ξανά έκλαψε, το πρόσωπό της έλαμψε, είχε χαρούμενη διάθεσή και συνέχεια χαμογελούσε.

Σήμερα, που έχουν περάσει 3 μήνες, μας λέει ότι το αγαπημένο της δόντι είναι το σπασμένο.

Αυτό που μου έμαθε η κόρη μου όταν έσπασε το δόντι της είναι ότι κάποιες φορές όταν αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, τα πράγματα που βλέπουμε αλλάζουν!

Photo by Trey Ratcliff