ΔΥΟ

Πέντε παρά, ξημερώματα, 17 Φεβρουαρίου…ένιωσα ποναλάκια, έσπασαν τα νερά, μπάνιο και φύγαμε!

Χεράκι_χεράκι

✔ Βαλίτσα, έτοιμη!
✔ Camera, φορτισμένη!
✔ Ηθικό, ανεβασμένο!
✔ Άγχος, μηδέν!
✔ Χιούμορ, πάντα!

– Γιώργοοοο, γεννάμε!
– Μα, σίγουρα??

Τι δεν ξεχνώ?
✔τη γυναικολόγο μου (Βάσω Σπυράντζου) που προσπάθησε μέχρι και το τελευταιό λεπτό να εκπληρώσει την επιθυμία μας να γεννήσω φυσιολογικά! 4100 ζύγιζε η μικρή.

✔τη μαία μου, Λουκία, που κάποια στιγμή είχα απογοητευτεί και μου έσφιγγε το χέρι και μου ψιθύριζε: “μη σταματάς, συνέχισε θα τα καταφέρεις!”

✔τον άντρα μου, που δεν έφυγε λεπτό από δίπλα μας όλες τις μέρες που χρειάστηκε να κάτσουμε στο νοσοκομείο!

✔Αυτή την υπέροχη μυρωδιά, μόλις μου έφεραν την κόρη μου στην αγκαλιά μου! Ποτέ δε θα την ξεχάσω!

Τι αναρωτιέμαι εδώ και 2 χρόνια και μάλλον…..για πάντα?
Μα αυτό το πλασματάκι που στριφογυρίζει στο σπίτι, είναι δικό μας?
ΕΓΩ, είμαι μάνα? ΕΓΩ, έχω παιδί?

Τι ανακάλυψα αυτά τα 2 χρόνια?

✔  ότι τελικά έχω υπομονή!
✔  ότι τελικά δεν με νοιάζει που το σπίτι μου δεν είναι πεντακάθαρο!
✔  ότι τελικά δεν πείραζει αν έχω λίγα παραπάνω κιλά!
✔  ότι τελικά μπορώ να αγαπήσω πάααααααρα πολύ
✔  ότι τελικά αντέχω
✔  ότι τελικά μπορώ να μοιράζομαι το φαγητό μου
✔  ότι τελικά μπορώ να μάθω τα πάντα για την διατροφή, τον ύπνο, τον θηλασμό, το σώμα, την μουσική, το παιχνίδι, τα δόντια, το μπάνιο, την πειθαρχία, τα όρια, τον θυμό, την αγάπη……
✔  ότι τελικά μου αρέσει να γράφω τις στιγμές
✔  ότι τελικά μπορώ όταν πήγαινω μια εκδρομή να παρατηρώ, να κοιτάω τα λουλούδια, τον ουρανό, τη φύση, τα χρώματα, να οσφρίζομαι τις μυρωδιές
✔  ότι τελικά μπορώ να γελάσω και να κλάψω πιο πολύ απ’ όσο πίστευα
✔  ότι τελικά χωράω κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού και ξέρω να παίζω κρυφτό, μπορώ να χόρευω στις 6 το πρωί, να φτιάχνω καλύβες για να διάβαζω παραμύθια
✔  ότι τελικά μπορώ να πω πολλές φορές την λέξη Σ’ αγαπώ σε μια μέρα!
✔  ότι τελικά μπορώ να κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα
✔  ότι τελικά μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση “τι είναι αυτό?” πάνω από 10 φορές
✔  ότι τελικά έχω φαντασία και μπορώ να είμαι δημιουργική
✔  ότι τελικά μπορεί ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι να σου αλλάξει σώμα, ψυχή, μυαλό, χαρακτήρα, αντίληψη, ιδεολογία……ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Έχουν περάσει 2 χρόνια και όμως ήταν σαν εχτές!! Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω δε θα άλλαζα τίποτα! Θα έκανα ακριβώς τα ίδια! Ένιωσα τις στιγμές με όλο μου το είναι!
Γιατί άλλωστε να άλλαζα τον τρόπο? Η κάθε μάνα μεγαλώνει το δικό της το παιδί με τον καλύτερο τρόπο του κόσμου!

Συγκινούμαι που η Ελευθερία μεγαλώνει… αλλά αυτή είναι η ανθρώπινη εξέλιξη και είμαι εδώ όποτε με χρειαστεί, για να βλέπω αυτό το θαύμα να εξελίσσεται συνεχώς!

Χρόνια πολλά Ελευθερία μου!!!!