Πώς να γίνεις πιο ευτυχισμένος άνθρωπος για το υπόλοιπο της ζωής σου!

Εχθές το βράδυ διάβασα ένα πολύ ωραίο άρθρο της Casey Mullins με τίτλο “How to Be a Happier Person For the Rest of Your Life”(Πώς να γίνεις πιο ευτυχισμένος άνθρωπος για το υπόλοιπο της ζωής σου).

Υποστηρίζει πως η ευτυχία είναι μεταδοτική και ότι τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο να είσαι ευτυχισμένος!

Θα αναφερθώ σε 2 τρόπους και τους υπόλοιπους μπορείτε να τους διαβάσετε στο αρχικό της άρθρο.

1. Απαλλαγείτε από την οδική οργή!
2. Βοηθήστε τους ηλικιωμένους!

mamaggela_oldman
Πολλές φορές όλοι μας αντιδράμε με νεύρα όταν κάποιο αυτοκίνητο μπροστά μας ‘οδηγάει σαν χελώνα’. Μπορεί εμείς οι ίδιοι να βιαζόμαστε αλλά τις περισσότερες φορές δεν βιαζόμαστε πραγματικά, απλά θέλουμε να αντιδράσουμε!

Ας πούμε στον εαυτό μας, ότι μπορεί να έχει μέσα στο αυτοκίνητο μια γαμήλια τούρτα και πάει σιγά γιατί φοβάται μην ‘καταρρεύσει’.
Αν αυτό το αυτοκίνητο πάει πάρα πολύ γρήγορα, εμείς πάλι θέλουμε να αντιδράσουμε ίσως από φόβο μην μας τρακάρει!
Ας πούμε στον εαυτό μας, ότι μπορεί μόλις να ενημερώθηκε ότι κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο είναι στο νοσοκομείο.
Οι πιθανότητες να πέφτουμε μέσα είναι ελάχιστες αλλά μπορεί και να μην είναι. Όλοι αξίζουμε αυτή την σκέψη της αμφιβολίας.

Σήμερα το πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά, ένα στενό πριν φτάσω στο γραφείο, σταματάει ένα αυτοκίνητο μπροστά μου στη μέση του δρόμου. Αρχικά περίμενα λίγο, μετά κόρναρα στιγμιαία…τελικά πλησίασα τον οδηγό και τον ρώτησα αν χρειάζεται κάτι.

Ήταν ένας γεράκος, μάλλον χαμένος στα στενά και αγχωμένος γιατί έψαχνε να βρει το σπίτι του ξαδέρφου του που ήταν άρρωστος.
Του είπα ότι δεν γνωρίζω κάποιον με αυτό το όνομα και μου είπε ‘δεν πειράζει, σε ευχαριστώ όμως παιδί μου που σταμάτησες’.
Καθώς πάρκαρα το αυτοκίνητο, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να τον είχα βοηθήσει λίγο παραπάνω και τελικά μόλις βγήκα από το αυτοκίνητο τον συνάντησα πάλι μπροστά μου!

Σταματάει δίπλα γιατί αρχικά δεν κατάλαβε ότι ήμουν πάλι εγώ. Τον ρώτησα αν έχει κάποια διεύθυνση να μου δώσει για να τον βοηθήσω αλλά δεν είχε, αν έχει κάποιο αριθμό τηλεφώνου για να πάρω τηλέφωνο και να ρωτήσω που είναι το σπίτι αλλά δεν είχε τίποτα μαζί του.

Μου απαντούσε και δάκρυζε, δεν ξέρω γιατί!

Του είπα ότι καλύτερα είναι να πάει σπίτι του να πάρει τηλέφωνο να του δώσουν περισσότερες πληροφορίες και μετά να ξανά έρθει να ψάξει και η απάντηση που πήρα ήταν: “Αυτό θα κάνω παιδί μου έχεις δίκιο, σε ευχαριστώ, έχεις πολύ καλή καρδιά και θα είσαι ευτυχισμένη στη ζωή σου!”

Μετά ο γεράκος έφυγε!

Το post αυτό το είχα γράψει για το Μαμά..δες Μπαμπά…δες και δημοσιεύτηκε πρώτη φορά εδώ.

photo by elbyincali

  • απίστευτα συγκινητική ιστορία. ναι, η αλήθεια της ζωής είναι κάπου εκεί.

    • mamaggela

      Σε ευχαριστώ πολύ Ιωάννα!

  • apotingonia

    Βλέπω μαθαίνεις γρήγορα! Και τα δύο σε ένα. Μάλλον γι αυτό πρόκοψες.

    Με το οδήγημα στην Αθήνα παλεύεται λίγο πιο δύσκολα, οι ηλικιωμένοι όμως είναι μάλλον παντού οι ίδιοι και όντως είναι σπουδαίο να τους βοηθάς. Κι επειδή οι περισσότεροι πια δεν έχουν ν’ αποδείξουν τίποτα είναι πολύ πιο γενναιόδωροι από εμάς.

    Αρκεί να μην καταντήσουμε να περνάμε γιαγιάδες απέναντι με το στανιό. Ρίχνουν τσαντιές!

    • mamaggela

      Μπα Κωνσταντίνε, δε μαθαίνω γρήγορα… :)
      Νομίζω πως μας δίνονται καθημερινά ευκαιρίες αλλά μάλλον περνάνε από μπροστά μας και δεν τις βλέπουμε.
      Μετά το άρθρο που διάβασα απλά έγινα λίγο πιο παρατηρητική.
      Χαχαχα τσαντιές….έχουν και αυτές το ‘όπλο’ τους!

  • CretaMum Christina

    Καλημέρα!
    Μόλις σε επέλεξα για το βραβείο υπέροχου blog! Πέρνα από το blog μου να το παραλάβεις! http://cretamumchristina.blogspot.com/2013/06/blog.html

    • mamaggela

      Χριστινάκι μου, σε ευχαριστώ πολύ!