Χορεύω από χαρά!

dancingΤα συναισθήματα που σου προσφέρει το blogging είναι μοναδικά!
Τα ζω και τα απολαμβάνω κάθε μέρα, κάθε στιγμή!

Σε λίγο καιρό κλείνω 3 χρόνια από τότε που ξεκίνησα το δικό μου blog.
Θυμάμαι το άγχος μου, όταν για πρώτη φορά πάτησα το κουμπί για να δημοσιεύσω το πρώτο μου άρθρο. Έτρεμε το χέρι μου και χτυπούσε δυνατά η καρδιά μου.
Νόμίζω ότι όλοι οι bloggers το έχουν νιώσει αυτό στο πρώτο τους άρθρο.

Θυμάμαι την απίστευτη χαρά μου, όταν μια από τις μεγαλύτερες bloggers της Ελλάδας, αναφέρθηκε στο δικό μου άρθρο, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην ίδια.

Αυτή η blogger, είναι η αιτία που εγώ σήμερα έχω ένα blog και μέσα από αυτό έχω γνωρίσει ΕΣΑΣ, μέσα από αυτό έχω κερδίσει μοναδικές εμπειρίες, έχω κρατήσει στιγμές και σκέψεις για να μπορεί η κόρη μου σε λίγα χρόνια να τις διαβάζει και έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος.

Είναι μαγικό το συναίσθημα, όταν συναντώ μια φίλη στο δρόμο και μου λέει ‘σε διαβάζω!’.
Νιώθω υπέροχα όταν μου αφήνετε σχόλια και μου λέτε ότι μια ιδέα που έγραψα σας έλυσε τα χέρια.

Δεν περιγράφεται το συναίσθημα που νιώθω, όταν γνωστοί και φίλοι μου στέλνουν μηνύματα για να με ρωτήσουν την άποψή μου για κάποιο βιβλίο για γονείς ή κάποιο παραμύθι ή συμβουλές για το πως έκοψα την πάνα της κόρης μου.

Είναι σημαντικό για εμένα, όταν φίλες μου, μου λένε ότι είμαι πηγή έμπνευσης και ότι σίγουρα και εγώ είμαι στη λίστα κάποιου.

Δεν ξέρω αν όντως αξίζω όλα αυτά τα σχόλια, ξέρω όμως ότι όλα αυτά με κάνουν να θέλω να ‘χορεύω από χαρά’! ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Για κάποιους τα likes στα άρθρα μπορεί να μην είναι σημαντικά. Για εμένα είναι πολύ σημαντικά γιατί αυτά είναι η αξιολόγηση η δική σας για το αν σας αρέσει αυτό που γράφω ή όχι. Είναι ένας τρόπος να επικοινωνώ μαζί σας και εσείς μαζί μου!

Όταν όμως κάποιος θέλει να εκφραστεί παραπάνω, θα αφήσει κάποιο σχόλιο.
Εχθές στο facebook αναφέρθηκα σε ένα τέτοιο σχόλιο που μου άφησε μια μαθήτρια 16 χρονών. Της απάντησα χθές και δείτε την αντίδρασή της σήμερα στα σχόλια του άρθρου εδώ.
Πείτε μου, δεν είναι ωραίο το συναίσθημα όταν σου λέει μια μαθήτρια 16 χρονών ότι ένα σου σχόλιο ήταν αρκετό για να την κάνει να χορεύει από χαρά; Δεν είναι ωραίο το συναίσθημα όταν θέλει να σου ανταποδώσει την χαρά της, αφιερώνοντας σου ένα δικό της άρθρο;

Ναι, είναι μοναδικό και σε κάνει να ‘θέλεις να χορεύεις’!

Photo by istolethetv

Τι έμαθα από την κόρη μου όταν έσπασε το δόντι της.

teethΉταν ένα πρωινό του Δεκέμβρη.
Η Ελευθερία μαζί με τον μπαμπά της είχαν βγει στη γειτονιά και έπαιζαν κρυφτό, λίγο πριν ξεκινήσουμε για τον παιδικό.

Ήταν η σειρά της Ελευθερίας να κρυφτεί και έτρεξε με χαρά προς τη κρυψώνα της αλλά παραπάτησε σε ένα σκαλοπάτι.

Έπεσε κάτω, το πρόσωπό της ακούμπησε στο έδαφος και έσπασε το δόντι της. Έτρεxε αίμα και τα χείλη της άρχισαν αμέσως να πρήζονται.

Μετά που σταμάτησε η αιμορραγία, την πήγαμε στην οδοντίατρο για να σιγουρευτούμε ότι όλα ήταν καλά. Όντως δεν ήταν κάτι σοβαρό.

O άντρας μου και εγώ σε όλη αυτή τη διαδικασία, ήμασταν αρκετά ψύχραιμοι αλλά η Ελευθερία φάνηκε να στεναχωρήθηκε αρκετά. Τουλάχιστον στην αρχή.

Σίγουρα ένιωθε πόνο, ίσως φοβήθηκε με το αίμα και προφανώς στεναχωρήθηκε που έσπασε το δόντι της και δεν μπορεί να ξανά γίνει όπως ήταν πριν.

Τις πρώτες ώρες, τα συναισθήματα της ήταν ανάμικτα και κυρίως αρνητικά. Στην αρχή έκλαιγε, μετά ήταν ήσυχη, δε μιλούσε ιδιαίτερα και ήθελε συνέχεια αγκαλιά.

Στο αυτοκίνητο, γυρνώντας από την οδοντίατρο, ξαφνικά αλλάξε η διάθεσή της, χαμογέλασε και φωνάξε με χαρά:
– Μαμααααά, έσπασα το δόντι μου όπως και η Πέππα!

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, δεν ξανά έκλαψε, το πρόσωπό της έλαμψε, είχε χαρούμενη διάθεσή και συνέχεια χαμογελούσε.

Σήμερα, που έχουν περάσει 3 μήνες, μας λέει ότι το αγαπημένο της δόντι είναι το σπασμένο.

Αυτό που μου έμαθε η κόρη μου όταν έσπασε το δόντι της είναι ότι κάποιες φορές όταν αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, τα πράγματα που βλέπουμε αλλάζουν!

Photo by Trey Ratcliff

24 πράγματα που κάνω για την κόρη μου και είμαι περήφανη

Μπορεί πολλές φορές να μου πιάνει το χέρι και να μου λέει ‘μαμά έλα να παίξουμε’ και εγώ να μην μπορώ γιατί είμαι βιαστική ή κουρασμένη εκείνη τη στιγμή. Δεν είμαι περήφανη για αυτό.

MamaggelaΜπορεί να υπάρχουν αρκετά πράγματα που κάνω ή δεν κάνω για την κόρη μου που δεν είμαι περήφανη για αυτά.
Δεν είμαι σούπερ μαμά!

Στο σπίτι μου σπάνια στρώνουμε τα κρεβάτια μας και τα ασιδέρωτα πάντα είναι στοιβαγμένα. Tα πιάτα είναι συχνά άπλυτα και παντού πράγματα και παιχνίδια σκορπισμένα στο σπίτι.
Εκτός αν περιμένουμε επισκέψεις που σε 5 λεπτά τα έχω τακτοποιήσει όλα ;) Τι, εσείς δεν το κάνετε αυτό;;

Εντάξει νιώθω ενοχές (όχι και πολλές βέβαια) για όλα τα παραπάνω. Ενοχές, που δουλεύω τόσες ώρες και χάνω πολύτιμες οικογενειακές στιγμές.

Τα περισσότερα όμως είναι αυτά που με κάνουν ‘να φουσκώνω σαν παγώνι’ από περηφάνια και μερικά από αυτά είναι τα παρακάτω.

Mamaggela1

Νιώθω περήφανη που:
1. Τρώμε κάθε μέρα μαζί πρωινό (σε καθαρά πιάτα, δεν τα αφήνουμε για πάντα άπλυτα)
2. Διαβάζουμε συνέχεια παραμύθια, πολλά παραμύθια
3. Με κάθε ευκαιρία πάμε εκδρομές στη φύση
4. Κάνω ό,τι χρειαστεί για να κοιμάται σωστά
5. Έχω δώσει μεγάλη βαρύτητα στο να τρέφεται σωστά
6. Προσφέρω μεγάλες δόσεις χιούμορ στη ζωή της
7. Την εμπιστεύομαι και της το δείχνω
8. Της λέω ‘είμαι περήφανη για εσένα’
9. Της ζητάω συγγνώμη χωρίς κανένα δισταγμό
10. Της δίνω επιλογές να διαλέξει
11. Όταν κάνει μια επιλογή της λέω ‘πολύ καλή επιλογή’
12. Την αγκαλιάζω και τη φιλάω πάνω από 50 φορές την ημέρα (μήπως λέω λίγες;)
13. Της λέω ευχαριστώ
14. Της λέω ότι περνάω καλά μαζί της
15. Την αφήνω να λερωθεί με το γάλα της ή το φαγητό της
16. Την αφήνω να παίξει στα χώματα
17. Όταν προτείνει να κάνουμε κάτι της λέω ‘πολύ ωραία ιδέα’
18. Γελάω με τα αστεία της
19. Όταν μου κάνει ‘κόλλα πέντε’ πέφτω κάτω από τον πόνο
20. Δεν της λέω ψέματα
21. Όταν φτιάχνω τα μαλλιά της, της λέω ότι δε χορταίνω τη μυρωδιά της
22. Της λέω ‘θα τα καταφέρεις, προσπάθησε’ και προσπαθεί
23. Όταν παίζω μαζί της, φροντίζω ο χρόνος αυτός να είναι ποιοτικός και ουσιαστικός
24. Την αφήνω να είναι παιδί γιατί είναι παιδίMamaggela2
Είμαι περήφανη που είναι κόρη μου και κάθε μέρα προσπαθώ να μεγαλώσω αυτή τη λίστα. Δεν είμαι όμως σούπερ μαμά!

Μη με πληγώνεις!

Ήταν εκείνο το λεπτό που έφυγα για μια στιγμή από δίπλα της.

Γύρισα και μετά την κράτησα στα χέρια μου σχεδόν αναίσθητη, λιπόθυμη.
Ένιωθα τα πόδια μου κομμένα. Την πήρα στην αγκαλιά μου και ήμουν ανήμπορη! Δεν ήξερα πως να βοηθήσω το ίδιο μου το παιδί.
Όσο και να βασανιζόμουν απεγνωσμένα, δεν υπήρχε τίποτα να σκεφτώ για να την βοηθήσω πραγματικά.

Mamaggela

Έβλεπα τον τρόμο του άντρα μου στα μάτια του όταν μου την έδωσε στα χέρια μου και μετά από ώρες, κατάλαβα τι ήταν αυτό που είχε αντικρίσει.

Η πρώτη συγκλονιστική εικόνα αυτής της στιγμής. Τι ψυχή, τι καρδιά, τι δύναμη πρέπει να έχεις για να το αντέξεις.
Μα πριν από λίγο κοιμόταν, τι ήταν αυτό που την έκανε να ξυπνήσει και να τρέμει όλο της το κορμί και ξαφνικά σαν να σταμάτησε να αναπνέει; Τα μάτια της προσηλωμένα σε ένα σημείο και το κορμί της ξυλιασμένο.
Εκείνη ακριβώς την στιγμή αντικρίζω τον άντρα μου από μακριά και το βλέμμα του. Αυτό το βλέμμα που μου πρόδωσε ότι κάτι έχει συμβεί και είναι σοβαρό. Αλλά τι ήταν αυτό;

ΟΧΙ σε παρακαλώ, της ψιθύριζα και την κοίταζα στα μάτια καρφωμένα, ενώ την είχα στην αγκαλιά μου.
Έβλεπα θολά την φιγούρα του άντρα μου πίσω από τα δακρυσμένα μου μάτια να προσπαθεί να καλέσει βοήθεια. Βοήθεια για το παιδί μας!
Δεν αντέχεις όμως να περιμένεις…θέλεις να κάνεις κάτι γιατί νιώθεις ότι κάθε λεπτό μπορεί να είναι σημαντικό και μπορεί κάτι να προλάβεις.

Θυμάμαι τον ήχο της κόρνας και τα αυτοκίνητα να σταματάνε δεξιά για να περάσουμε.
Θυμάμαι να μην μπορώ να κρατήσω το τηλέφωνο στα χέρια μου για να σχηματίσω τον αριθμό, μήπως καταφέρω να μάθω κάτι.

Ένιωθα να με εγκαταλείπουν οι δυνάμεις μου….αλλά εκείνη τη στιγμή όλα άλλαξαν.
Εξουθενωμένη άρχισε να κλαίει στην αγκαλιά μου. Δεν είχε δυνάμεις.
Αυτό μου αρκούσε! Ζει!

Τι και αν έχει περάσει ένας χρόνος, η εικόνα είναι μέσα στο μυαλό μου και ζωντανεύει φευγαλέα μπροστά μου.
Τι και αν δεν έχει ξανασυμβεί. Η πρώτη φορά είναι που πονάει τόσο πολύ. Η άγνοια είναι που σε σκοτώνει.
Είμαι ευτυχισμένη γιατί έμαθα πολλά πια.
Είμαι ευτυχισμένη γιατί είναι καλά και δεν άφησε το παραμικρό κατάλοιπο στην ίδια.

Πάντα διάβαζα πολύ, για να μπορώ να μεγαλώσω το παιδί μας με το καλύτερο τρόπο, όποιος και αν είναι αυτός, ποτέ όμως δεν στεκόμουν στα ιατρικά, ήταν μια πληροφορία που πάντα προσπερνούσα. Δεν θα συμβεί σε εμάς! Αυτή η σκέψη ήταν στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Τα γράφω αυτά για να τα διαβάσει ένας, δέκα, εκατό. Έστω και ένας, μου αρκεί!
Δεν είχα διαβάσει ποτέ για τους πυρετικούς σπασμούς, τώρα γνωρίζω.

Ρώτα, διάβασε, μάθε και εσύ γιατί η άγνοια μπορεί να σε πληγώσει.

Photo by John Ryan

Το post αυτό το είχα γράψει για το Μικροί Μεγάλοι και δημοσιεύτηκε πρώτη φορά εδώ.

Γιορτινές αναμνήσεις…με τα μάτια της Ελευθερίας!

Ένας ολόκληρος χρόνος τελείωσε κι ένας νέος αρχίζει που τον υποδεχόμαστε πάντα, παρέα με αγαπημένα μας πρόσωπα!
Τον αποχαιρετάμε με τις καλύτερες αναμνήσεις και ξεκινάμε να δημιουργούμε καινούρια σχέδια ακόμα καλύτερα από τα προηγούμενα!

Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά είναι οι αγαπημένες γιορτές όλων των παιδιών!

Τι θα θυμάται άραγε η Ελευθερία από αυτές τις γιορτές; Πολύ θα ήθελα να μπορούσε να μου περιγράψει τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια και να την άκουγα με απόλυτη προσήλωση….αλλά θα κάνω μια προσπάθεια να μπω στο μαγικό κόσμο του παιδιού και να δω με τα δικά της μάτια!

Ελευθερία
Σίγουρα θα θυμάται την ημέρα που στολίσαμε το δέντρο μας και φτιάξαμε το μπισκοτόσπιτο. Η χαρά της εκείνη την μέρα δεν περιγράφεται με λόγια!

Νομίζω, ότι θα θυμάται τις Χριστουγεννιάτικες μελωδίες που κάθε μέρα γέμιζαν το σπίτι μας! Η συχνότητα ήταν συντονισμένη μόνιμα στο Χριστουγεννιάτικο σταθμό και έπαιζε σχεδόν καθημερινά πρωί – βράδυ!

Σοκολατομπισκότα
Είμαι σίγουρη ότι δεν θα ξεχάσει με τίποτα τις μπισκοτένιες μυρωδιές και γεύσεις….τα σοκολατομπισκότα που φτιάξαμε μαζί, τα μελομακάρονα που όπως κάθε χρόνο τα έφτιαξα μαζί με την αγαπημένη μου φίλη Κατερίνα και η Ελευθερία ήταν ο καλύτερος μας βοηθός, την μπουγάτσα που αν την άφηνα σίγουρα θα έτρωγε όλο το ταψί!
Γιορτές ήταν και την αφήσαμε να φάει κατιτίς παραπάνω :)

Για τα μελομακάρονα σας έχω και ατάκα από τον Γιώργο!
Τον είδα να μασουλάει κάτι:
– Γιώργο, τι τρως??
– Εεεεε τίποτα!
– Μου μυρίζεις μελομακάρονο!
– Δεν είναι μελομακάρονο, είναι μια Χριστουγεννιάτικη τσίχλα με γεύση μελομακάρονο!

Σαν παιδάκι και αυτή, θα θυμάται τα πολύτιμα δώρα που πήρε από αγαπημένους συγγενείς και φίλους! Νομίζω το συναίσθημα αυτό είναι μαγικό για όλα τα παιδιά του κόσμου αλλά ακόμα ποιο μαγικό και όμορφο ήταν όταν και η ίδια μοίρασε στους δικούς της μικρούς φίλους και συγγενείς Χριστουγεννιάτικες καρτούλες που ζωγράφισε η ίδια! Τις μοίραζε περήφανη….

Θα ήθελα να θυμάται τα λίγα τρόφιμα που δώσαμε σε μια φτωχή οικογένεια μέσα από το GIVE. Νιώθεις κάτι ωραίο όταν βοηθάς ανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη και είναι σημαντικό να μαθαίνουν να βοηθάνε από μικρά παιδιά.

Μέσα σε όλες τις εικόνες, όταν βλέπω με τα μάτια τις Ελευθερίας, θυμάμαι τα κάλαντα που μας έλεγαν τα παιδάκια και η Ελευθερία τους έδινε μπισκότα, θυμάμαι τις επισκέψεις στον παππού και την γιαγιά της Ελευθερίας, τις επισκέψεις στους θείους, στις θείες και τα ξαδέρφια της, τις βόλτες στο στολισμένο Ηράκλειο με την μαμά και τον μπαμπά, τα Χριστουγεννιάτικα παραμύθια, την μαμά που ντύθηκε Άγιος Βασίλης, τις Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις, το γράμμα για τον Άγιο Βασίλη και πολλά άλλα.

Μαμά - Άγιος Βασίλης

Μαμά – Άγιος Βασίλης

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Χρόνια τώρα κάθε Χριστούγεννα μεσημέρι όλη η οικογένεια του άντρα μου μαζεύονται σε μια από τις αγαπημένες του θείες, την θεία Γκελιώ (Βαγγελιώ)!

Τα τελευταία 4 χρόνια βρίσκομαι και εγώ μαζί τους και απολαμβάνω οικογενειακές στιγμές, πειράζει ο ένας τον άλλο, μοιραζόμαστε ατάκες χρόνων που έχουν γράψει ιστορία και έχουν γίνει πλέον οικογενειακό κειμήλιο και τις λέμε ξανά και ξανά αλλά κάθε φορά είναι σαν να τις ακούμε για πρώτη φορά και κυλάει η μέρα χαρούμενα.

Αυτή την οικογενειακή ζεστασιά θα την ένιωσε η Ελευθερία τα Χριστούγεννα αλλά και την Πρωτοχρονιά που αλλάξαμε χρόνο στον θείο και στη θεία μαζί με τον παππού, τον ξάδερφό της και άλλους αγαπημένους συγγενείς.

Το τζάκι πρέπει να έκαψε πολλά ξύλα εκείνη την μέρα, το τραπέζι ήταν συνέχεια στρωμένο, αράζαμε στον καναπέ, κουβεντιάζαμε, παίζαμε επιτραπέζια παιχνίδια με τα πιτσιρίκια και επειδή τα φαγητά και τα γλυκά έπρεπε να τελειώσουν συνεχίσαμε και την επόμενη μέρα!

Η Ελευθερία τριγυρνούσε μέσα στο σπίτι και πήγαινε από την αγκαλιά του παππού στην αγκαλιά της μαμάς και μόλις κουραζόταν κοιμόταν ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ στο κρεβάτι του ξαδέρφου της. Της φαινόταν διαφορετικό από την κούνια της και μάλλον ένιωθε ‘μεγάλη’ αφού ήταν κρεβάτι για μεγάλα παιδιά και χωρίς κάγκελο.

Πέρσι, ήταν η πρώτη Πρωτοχρονιά για την Ελευθερία και είχε κερδίσει το φλουρί. Φέτος ο ‘τυχερός’ ήταν ο ξάδερφό της, (εντάξει βοήθησε λίγο και ο μπαμπάς του που τελικά καλά το έκανε), ήταν τόσο χαρούμενος που το φώναζε συνέχεια, κρατούσε το φλουρί στα χέρια του και δεν το άφηνε, σίγουρα πρέπει να κοιμήθηκε αγκαλιά με το φλουρί!

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, λίγο πριν φύγουμε από το σπίτι μας δεν ξεχάσαμε να αφήσουμε τα μπισκότα και το γάλα κάτω από το δέντρο για τον Άγιο Βασίλη. Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, είχαν μείνει κάτι ψίχουλα στο πιάτο και το γάλα το είχε πιει όλο ο Βασίλης (όπως τον λέει η Ελευθερία).Άνοιξε το δώρο με μεγάλη αγωνία αν και ήξερε τι είναι γιατί η ίδια το είχε ζητήσει. Ένα νινί μαζί με το καροτσάκι του! Όλη μέρα το πάει βόλτα μέσα στο σπίτι, του δίνει γάλα, το κάνει μπάνιο και όλα τα σχετικά :)

Η ημέρα των Φώτων είναι αφιερωμένη στο νονό και την νονά! Μαζί περάσαμε πέρσι όλη την ημέρα και ελπίζουμε να γίνει ένα γλυκό έθιμο και αυτό για τα επόμενα χρόνια που θα ακολουθήσουν.

Μέσα στις γιορτινές αναμνήσεις είναι και η γιορτή της Ελευθερίας που ήταν στις 15 Δεκεμβρίου αλλά θα γράψω άλλο post αφιερωμένο στο συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο.

Είναι τόσες πολλές, όμορφες και γλυκές αυτές οι γιορτινές στιγμές που είναι αδύνατον να τις γράψω όλες.Τα Χριστούγεννα είναι τόσο σημαντικά για τα παιδιά αλλά και μια ευκαιρία για τους μεγάλους να αφήσουμε την καθημερινότητα στην άκρη, να περάσουμε περισσότερες ώρες με τα παιδιά μας και την οικογένεια μας, να θέσουμε νέους στόχους, όνειρα και ευχές για την νέα χρονιά.

Καλή χρονιά σε όλους τους μικρούς και μεγάλους φίλους, με ΥΓΕΙΑ και πολλά πολλά χαμόγελα!

Ανακαλύπτω τη ζωή, μέσα από την Ελευθερία μου ;)

Όταν έγραφα αυτό το post άκουγα αυτό το τραγούδι ξανά και ξανά.

Ακούστε την μελωδία και εσείς! Μια μελωδία που σε ταξιδεύει που σε κάνει να σκέφτεσαι όλες τις ωραίες στιγμές της ζωή σου, που σε κάνει να θέλεις να γράψεις…

ΠεταλούδαΟι ωραίες στιγμές είναι άπειρες και απλά πρέπει να απλώσουμε το χέρι και να τις φτάσουμε, να τις αρπάξουμε! Με ωραίες στιγμές θέλω να ξεκινήσω και να συνεχίσω αυτό το blog!

Τους λόγους που γράφω αυτό το blog θα τους δείτε εδώ αλλά θα ήθελα να αναφερθώ στον άνθρωπο που με ενέπνευσε να το ξεκινήσω και να παραδειγματιστώ. Το motto της είναι  ‘Η ζωή είναι πιο διασκεδαστική όταν τη μοιράζεσαι…’ και το υποστηρίζει σε κάθε της βήμα! Για όσους την παρακολουθούν θα γνωρίζουν ότι αναφέρομαι στην Άσπα.

Σε κάποια επικοινωνία μας, της ανέφερα: θέλω πολύ να κάνω ένα “μπλοκ” αλλά ίσως έχω πειστεί ότι πρέπει να μεγαλώσει λίγο η Ελευθερίτσα (είναι 15 μηνών) ή μήπως είναι θέμα απόφασης?

Και η αυθόρμητη “διασκεδαστική όταν την μοιράζεσαι” απάντηση της ήταν: Θα χαρώ πολύ να σε δω να ξεκινάς το δικό σου “μπλοκ”. Θα δεις δε θα το μετανιώσεις! Εγώ το άρχισα όταν ήταν λίγο μεγαλύτερα τα κορίτσια μου από την κόρη σου, αλλά μακάρι να το είχα αρχίσει νωρίτερα. Είμαι εδώ για οτιδήποτε βοήθεια θελήσεις!

Και μετά από 5 μήνες είμαι και εγώ εδώ για να της πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, Άσπα!

Οι ωραίες στιγμές για εμένα υπάρχουν στο μυαλό μου και είναι εικόνες από την παιδική μου ηλικία έως και σήμερα. Αλλά η ευτυχία μας χτύπησε την πόρτα εμένα και του άντρα μου πριν 2,5 χρόνια, όταν άρχισε το πρώτο σημάδι της εγκυμοσύνης μου, να μας ξεκλειδώνει τα καλά κρυμμένα συναισθήματα που υπήρχαν μέσα μας και κοιταχτήκαμε στα μάτια και σκεφτήκαμε ‘μα καλά που ήταν τόσο καιρό τα άτιμα και δεν έβγαιναν ε?, μα τώρα θα μείνετε εδώ και θα μείνετε για ΠΑΝΤΑ!’

Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα να ανακαλύψεις στη ζωή, και εμείς απλά κάνουμε τις επιλογές μας, αυτές τις επιλογές που μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα και πιο ευτυχισμένους.

Εγώ επέλεξα να ανακαλύψω την ζωή, μέσα από την Ελευθερία μου ;)
[photo by CubaGallery]