Καλή σχολική χρονιά!

Σήμερα ξεκίνησε ακόμα μια νέα σχολική χρονιά για την Ελευθερία.
Μόλις σχόλασε, πήγα να την πάρω και μέσα στο αυτοκίνητο συζητούσαμε για το πως πέρασε τη πρώτη της μέρα στο σχολείο.

1st_day_school_mamaggelaΚάποια στιγμή της λέω ‘Ελευθερία, νομίζω είσαι πολύ χαρούμενη σήμερα’ και μου απαντάει ‘μαμά, όχι μόνο χαρούμενη, είμαι ευτυχισμένη!’

1st_day_at_schoolΚαλή σχολική χρονιά σε όλα τα ευτυχισμένα παιδιά!

Κολυμπάει!

Ήταν 1,5 χρονών! Είπα και εγώ να πάω με την κόρη μου στο baby swimming.

baby_swim_mamaggela

Σχολούσα από τη δουλειά, έτρεχα σαν τρελή στο σπίτι να ετοιμαστώ, να ετοιμάσω τη κόρη μου, να πάρω το σακβουαγιάζ με τα πράγματα που είχα ετοιμάσει από την προηγούμενη το βράδυ, να έχω ρυθμίσει το θέμα φαγητού, δηλαδή να μην έχει φάει πολύ, αλλά να μην πεινάει κιόλας, να πάω στο κολυμβητήριο να την ετοιμάσω, να με ετοιμάσω, να κάνω ντουζ πριν το μάθημα, ντουζ την Ελευθερία, μπάνιο μετά το μάθημα εγώ, μπάνιο την Ελευθερία, να τη ντύσω, να ντύσω εμένα, να κάνω και το socializing με τις άλλες μαμάδες, να γυρίζω σπίτι και να πλένω μαγιό, σκουφάκια, μπουρνούζια για την επόμενη φορά.

Βάσανο! Μόνο που τα ξανά σκέφτομαι, κουράστηκα.
Άντεξα 2-3 μήνες και μετά σταματήσαμε. Εμένα βέβαια μου φάνηκε αιώνας!

Υπήρχαν όμως και τα θετικά απ’ αυτή τη διαδικασία.
Το σημαντικότερο ήταν ότι η Ελευθερία εξοικειώθηκε και αγάπησε το νερό.
Μαζί με αυτή εξοικειώθηκα και εγώ να κάνω παιχνίδια μαζί της στο νερό.

Κάθε καλοκαίρι παίζαμε πολλές ώρες στη θάλασσα και στην πισίνα με κύριο στόχο να μάθει να κολυμπάει. Φυσικά δεν είμαι ειδικός, αλλά καλά τα πήγαμε.

Ήμουν πάντα κοντά της, έτοιμη να την κάνω να νοιώσει ασφάλεια.
Σήμερα η Ελευθερία, 4.5 χρονών, αγαπάει πολύ το νερό, νοιώθει μεγάλη αυτοπεποίθηση όταν βρίσκεται μέσα στη θάλασσα ή στην πισίνα και εγώ είμαι μια υπερήφανη μαμά, διότι πριν από 20 ημέρες κολύμπησε πρώτη φορά μόνη της μια μικρή απόσταση, χωρίς κανείς να την κρατάει και χωρίς βοηθητικά εξαρτήματα και κάθε μέρα κολυμπάει όλο και πιο καλά.

Είμαι περήφανη μαμά και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας!
Είναι αυτές οι μικρές στιγμές που κοιτάζεσαι με τον άντρα σου στα μάτια, χαμογελάτε και οι δυο και νοιώθεις μεγάλη χαρά για το παιδί σου που μεγαλώνει και γίνεται λίγο ακόμα ανεξάρτητη, αλλά ταυτόχρονα έρχεται και ένας κόμπος στο λαιμό σου γιατί αυτό το μωρό που κρατούσες στην αγκαλιά σου εχθές, σήμερα έχει μάθει να κολυμπάει μόνο του!

Μεγαλώνει…

Photo by Donnie Ray Jones

Πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό!


Όταν η κόρη μου ήταν ακόμα νεογέννητο, όλοι μου έλεγαν ‘απόλαυσε κάθε στιγμή γιατί ο χρόνος κυλάει γρήγορα’. Δεν είχα ιδέα πόσο αλήθεια ήταν αυτό, μέχρι σήμερα.

Το πιο δύσκολο πράγμα του να είσαι γονιός είναι ότι  κ ά θ ε  στιγμή του παιδιού σου είναι η πρώτη…και η τελευταία. Η στιγμή περνάει και χάνεται.

Ήταν μόλις χθες που η μικρή μου Ελευθερία γεννήθηκε και όμως σε λίγες μέρες θα μπει στο σχολικό, με την σάκα στον ώμο για να πάει στον παιδικό σταθμό.

Ήταν μόλις εχθές που αν δεν την θήλαζα εγώ, δεν μπορούσε να φάει μόνη της και όμως σε λίγες μέρες θα είναι ανεξάρτητη και θα ξεκινήσει μια καινούρια φάση της ζωή της.

Κάθομαι και σκέφτομαι πόσο γρήγορα έχουν περάσει τα τελευταία 2.5 χρόνια. Παρά τις προσπάθειες μου να παραμείνει μωρό, ο χρόνος πέρασε τόσο γρήγορα. Οι στιγμές που ήταν βρέφος πέρασαν και ξαφνικά είναι μεγάλη και θα πάει ‘σχολείο’.

Είμαι όμως ενθουσιασμένη που θα κάνει φίλους και θα τους βλέπει καθημερινά. Είμαι ενθουσιασμένη που θα είναι μόνη της για πρώτη φορά και θα είναι ανεξάρτητη.

Αυτές οι στιγμές για έναν γονιό είναι δύσκολες. Και υπέροχες. Και χαρούμενες. Και καταπληκτικές.

Καλή πρώτη σχολική χρονιά στη ‘μικρή’ μου κόρη και σε όλα τα παιδιά!

Εκπαίδευση γιογιό!

mamaggela_potty
Διασκέδαση, σεβασμός και υπομονή είναι οι 3 λέξεις κλειδιά για την εκπαίδευση γιογιό.

Η διαδικασία ‘εκπαίδευση γιογιό’ προσπάθησα να είναι όσο πιο ομαλή γινόταν για εμένα και την Ελευθερία.

Φυσικά, δεν είμαι ειδικός και κάτι που βοήθησε την Ελευθερία δεν είναι απαραίτητο ότι ήταν το σωστό ή ότι θα βοηθήσει το δικό σας το παιδί. Θα ήθελα όμως να σας πω τι έκανα και ίσως πάρετε κάποιες ιδέες.

Αγορά γιογιό: έτυχε να το αγοράσω πολύ νωρίς, οπότε η Ελευθερία ήταν πολύ μικρή και δεν συμμετείχε στην επιλογή. Θα μπορούσαμε όμως να πάμε μαζί και να το διασκεδάσουμε.

Διάλεξα ένα γιογιό πολύ απλό με σταθερή βάση έτσι ώστε όταν η Ελευθερία καθόταν και κουνούσε δεξιά ή αριστερά να μην υπήρχε κίνδυνος να πέσει ή να μαγκώσει χεράκια, μπουτάκια και γενικά να μην είχε κάποια αρνητική εμπειρία.

Πρώτο στάδιο: (ήταν 2 χρονών)
Διάλεξα μια ουδέτερη και ήρεμη περίοδο και κυρίως άνευ ιώσεων. Πριν ξεκινήσουμε την βασική εκπαίδευση, την άφησα για 2 μήνες περίπου να κάνει ότι θέλει με το γιογιό και να το εξερευνήσει. Σε αυτό το στάδιο όμως, ο βασικός στόχος ήταν να καταλάβει την λειτουργία του σώματός της.

Την άφηνα να κάθεται με τα ρούχα, χωρίς τα ρούχα, να βάζει το κουκλάκια της μέσα, να το πηγαίνει στο δωμάτιο της ή στο σαλόνι. Κάποιες μέρες δεν ασχολούμασταν καθόλου με το γιογιό και μάλιστα το φύλαγα στη ντουλάπα. Μου το ζητούσε να της το δώσω από μόνη της μερικές φορές.

Συνήθως την έβαζα στο γιογιό, μόλις ξυπνούσε και μισή ώρα μετά από το πρωινό μας γεύμα. Όσο περνούσε ο καιρός την έβαζα λίγο πιο συχνά χωρίς να έχω απαραίτητα κάποιο σταθερό πρόγραμμα.

Την πρώτη φορά που έκανε πιπί στο γιογιό, έκανα μεγάλη χαρά, χειροκροτούσα, χοροπηδούσα, το είπα σε όλους, πήραμε τηλέφωνο τη γιαγιά μαζί με την Ελευθερία για να την ενημερώσουμε και όλα τα σχετικά.
Τα ίδια πάλι κάναμε και την πρώτη φορά που έκανε κακά. Όταν την έβαζα αλλά δεν έκανε πιπί, κρατούσα πάλι θετική στάση και επιβράβευα την προσπάθεια της.

Την πάνα σε αυτό το στάδιο τη φορούσε κανονικά και απλά της την έβγαζα μόνο την στιγμή που ήθελε να δοκιμάσει να κάνει πιπί ή κακά.

Σε αυτούς τους 2 μήνες, της άλλαζα πολύ συχνά πάνα για να έχει την αίσθηση ότι ήταν στεγνή και καθαρή.

Κάθε φορά που έκανε πιπί ή κακά της μιλούσα για την διαδικασία και τις εξηγούσα τις κινήσεις απλά και με σαφήνεια ώστε να καταλάβει την όλη λειτουργία.  (τώρα θα βγάλουμε την πάνα, κοίτα, άκου κάνεις πιπί/κακά…)

Γενικά η στάση μου ήταν πολύ χαλαρή και πάντα έβρισκα τρόπους (θα δείτε και παρακάτω) για να την διασκεδάζω και να της δίνω κίνητρο! Το κίνητρο είναι πολύ σημαντικό σε αυτή την ηλικία.

Δεύτερο στάδιο: (ήταν 26 μηνών)
Είχε ανοίξει λίγο ο καιρός, είχαμε βγάλει και τα χαλιά, οπότε ξεκινήσαμε την βασική εκπαίδευση. Φυσικά ενημέρωσα και τη γιαγιά για όλα αυτά που πίστευα ότι έπρεπε να προσέξουμε, αφού τις πιο πολλές ώρες ήταν μαζί της.

Πήρα λοιπόν μια μεζούρα, μέτρησα το ύψος της Ελευθερίας και της είπα: Πω πω Ελευθερία τώρα πια έχεις μεγαλώσει αρκετά ώστε να βγάλεις τη πάνα και να φοράς βρακάκια. Στην αρχή θα τα φοράς μόνο μέσα στο σπίτι. Όταν πάμε βόλτα ή όταν κοιμάσαι, θα φοράς πάνα αλλά σε λίγο καιρό θα την βγάλεις τελείως.

Της έβγαλα αμέσως την πάνα, της έδειξα 2 βρακάκια με ωραίες ζωγραφιές, διάλεξε αυτό που ήθελε να βάλει και της το έβαλα. Η χαρά της ήταν μεγάλη, ένιωθε ανεξάρτητη και πιο μεγάλη.

Το γιογιό πλέον το είχαμε σταθερά σε μια γωνιά μέσα στο μπάνιο.
Πλέον την πήγαινα πολύ συχνά στην τουαλέτα και πολλές φορές μου το ζητούσε από μόνη της όταν με έβλεπε να πηγαίνω και εγώ.
Κάθε φορά που έκανε ένα βήμα παραπάνω ή έκανε προσπάθεια να χρησιμοποιήσει το γιογιό της, έδειχνα χαρά και της έλεγα ότι τα πήγε πολύ καλά και ότι είμαι περήφανη γι’ αυτήν.

Κάποιες φορές δεν την ρωτούσα αν θέλει πιπί αλλά την έπαιρνα αγκαλιά και την πήγαινα ήρεμα στην τουαλέτα. Τις φορές που δεν ήθελε να πάει στο γιογιό έβρισκα διάφορους τρόπους να της κινήσω το ενδιαφέρον, να της δώσω κίνητρο και να την πείσω:

– Ελευθερία, έχεις ακούσει το θόρυβο που κάνει όταν κάνεις πιπί; Έτρεχε η Ελευθερία να ακούσει το θόρυβο.
– Ελευθερία, να πούμε του μπαμπά να έρθει να ακούσει το θόρυβο που δεν τον έχει ακούσει; Ναιαιαιαιαιαιαι!! έλεγε η Ελευθερία και έτρεχε προς το γιογιό.
– Ελευθερία, το ελεφαντάκι δεν έχει ακούσει το θόρυβο, να το πάρουμε μαζί μας να ακούσει και αυτό; και ούτω καθεξής….όλα τα κουκλάκια ήθελαν να ακούσουν την Ελευθερία να κάνει πιπί και κακά:)
– Ελευθερία, πάμε γρήγορα γρήγορα γρήγορα γρήγορα να κάνουμε πιπί; Της έλεγα γρήγορα αυτή την φράση και το έβρισκε διασκεδαστικό!
– Το πρωί μόλις ξυπνούσε που φορούσε ακόμα την πάνα: Ελευθερία για να δω μπορείς να βγάλεις μόνη σου την πάνα; Την έβγαζε και μετά αυτόματα και μάλλον από συνήθεια καθόταν στο γιογιό.
– Ελευθερία, εγώ τρέχω να πάω πρώτη στη τουαλέτα, πιάσε με.
– Μη μου πεις ότι θα τραβήξεις και μόνη σου το καζανάκι;
– Όταν αδειάζαμε το γιογιό στη λεκάνη της έλεγα: κοίτα Ελευθερία τα κακάκια σου πάνε να βρούνε άαααααλλα κακάκια να κάνουνε παρέα! Γειααααααα σας κακάκια!
– Θες να σου δώσω ένα παραμυθάκι να διαβάσεις τώρα που θα κάνεις πιπί;
Η φαντασία παίζει σημαντικό ρόλο!
 
Πολλές φορές όταν δεν προλάβαινε να πάει στο γιογιό, καθάριζα το πάτωμα ήρεμα και της έλεγα ότι την επόμενη φορά θα κάνει πιπί στο γιογιό. Δεν ήμουν αυστηρή αλλά ούτε γελούσα, ποτέ δεν αναφερόμουν στο γεγονός ξανά και απλά το ξεχνούσα. Το ίδιο και η γιαγιά της.

Σε όλη την εκπαίδευση δεν έδωσα πολύ βάση στο να ανεβάζει-κατεβάζει μόνη της τα ρούχα της, να σκουπίζεται μόνη της, να αδειάζει το γιογιό μόνη της, να τραβάει το καζανάκι, να προσέχει να μην λερώσει ή να μην λερωθεί και όλα τα σχετικά.
Την ρωτούσα αν ήθελε να τα κάνει όλα αυτά, αλλά αν δεν ήθελε δεν επέμενα, το σεβόμουν.

Στην αρχή ήθελε να συμμετέχει σε όλα γιατί ήταν κάτι καινούριο και της άρεσε, κάποιες φορές όμως δεν ήθελε να ασχοληθεί. Υπήρχαν μέρες που είχε τραβήξει το καζανάκι 7-8 φορές αλλά και μέρες που δεν ήθελε να το τραβήξει καμία.  Έκανε ότι ήθελε! Πάντα όμως προσπαθούσα να της δίνω το κίνητρο.

Γενικά, στην όλη διαδικασία, προσπαθήσαμε να μην της δημιουργήσουμε καμία αρνητική εμπειρία. Ακόμα και στην αποτυχημένη προσπάθεια της να αδειάσει μόνη της το γιογιό (ναι συμβαίνουν και αυτά), ήρεμα, της είπα: την άλλη φορά θα προσπαθήσουμε να τα ρίξουμε μέσα στην λεκάνη.

Φυσικά, πολλές φορές δεν είχα υπομονή, βαριόμουνα, νευρίαζα και όλα αυτά που μπορεί να νιώσετε φυσιολογικά και εσείς. Αλλά δεν άφησα να φανεί τίποτα στην Ελευθερία. Είναι δύσκολο το ξέρω, αλλά η υπομονή σας θα σας επιβραβεύσει με το καιρό!

Μετά από λίγες ημέρες ζήτησε από μόνη της, στη γιαγιά της να μην φορέσει πάνα την ώρα που ήταν να πάνε στο πάρκο. Όντως την πήγε στο πάρκο χωρίς πάνα και όταν ήθελε πιπί το είπε της γιαγιά της.

Πριν από λίγες ημέρες ήμασταν σπίτι και ξαφνικά εκεί που έπαιζε η Ελευθερία, σταματάει και πηγαίνει στην τουαλέτα, κάνει πιπί και κακά στο γιογιό και τα αδειάζει μέσα στη λεκάνη με επιτυχία και μου φωνάζει: μαμά κοίτα τι έκανα!
Σας είπα αν έχετε υπομονή θα σας επιβραβεύσει με τον καιρό. Μεγάλη χαρά!
Μην χάσετε ευκαιρία να την δείξετε πόσο πολύ χαρήκατε!
Δεν έχουμε ολοκληρώσει ακόμα το κεφάλαιο γιογιό αλλά δεν βιάζομαι κιόλας. Αφήνω την Ελευθερία να μου δείξει το επόμενο βήμα.

Πολλές φορές έχει μικρά πισογυρίσματα, στιγμές που είναι πολύ κουρασμένη ή την περίοδο που χρειάστηκε να λείψω για 1-2 μέρες στην Αθήνα, την επόμενη μέρα όμως ξανά έρχεται στο ίδιο σημείο που είχαμε μείνει και προχωράει παρακάτω.

Τα κακάκια είναι τα πρώτα που έμαθε να κάνει στο γιογιό από μόνη της και πλέον πάντα μας το λέει, σειρά έχει το πιπί. Θα πλύνετε πολλά βρακάκια να είστε σίγουρες αλλά αν δεν νιώσουν πως είναι να είσαι λερωμένος και βρεγμένος δεν θα καταλάβουν την αξία του να είσαι στεγνός και καθαρός ;)

Πιστεύω ότι από πολύ μικρή ηλικία, πριν καν ξεκινήσουν την εκπαίδευση, θα πρέπει να προσέχουμε να μην δημιουργήσουμε αρνητικά συναισθήματα σχετικά με τα κακάκια και το πιπί.

Σε όλους μας μπορεί να έχει τύχει να δούμε περίεργο χρώμα στα κακάκια του παιδιού μας ή να μας λερώσουν εμάς τους ίδιους την ώρα που τα αλλάζουμε ή να κάνουν κακάκια την ώρα που τα κάνουμε μπάνιο. Σημαντικό είναι όλα αυτά να τα αντιμετωπίζουμε ψύχραιμα και φυσιολογικά!

Δεν έχει σημασία να κόψουμε την πάνα όσο πιο σύντομα γίνεται αλλά να έχει μια φυσιολογική εξέλιξη για την Ελευθερία η όλη διαδικασία.

Τις περισσότερες ιδέες τις διάβασα στο Όχι πια πάνες!
Σας προτείνω να αγοράσετε αυτό ή κάποιο άλλο βιβλίο πριν ξεκινήσετε την εκπαίδευση για να έχετε ολοκληρωμένη άποψη.

Αυτό το άρθρο είναι καθαρά δικά μου συμπεράσματα και εμπειρίες, σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να μεταφέρω την σωστή διαδικασία που περιγράφεται στο βιβλίο.

Καλή επιτυχία και μην ξεχνάτε διασκέδαση, σεβασμός και υπομονή!

ΔΥΟ

Πέντε παρά, ξημερώματα, 17 Φεβρουαρίου…ένιωσα ποναλάκια, έσπασαν τα νερά, μπάνιο και φύγαμε!

Χεράκι_χεράκι

✔ Βαλίτσα, έτοιμη!
✔ Camera, φορτισμένη!
✔ Ηθικό, ανεβασμένο!
✔ Άγχος, μηδέν!
✔ Χιούμορ, πάντα!

– Γιώργοοοο, γεννάμε!
– Μα, σίγουρα??

Τι δεν ξεχνώ?
✔τη γυναικολόγο μου (Βάσω Σπυράντζου) που προσπάθησε μέχρι και το τελευταιό λεπτό να εκπληρώσει την επιθυμία μας να γεννήσω φυσιολογικά! 4100 ζύγιζε η μικρή.

✔τη μαία μου, Λουκία, που κάποια στιγμή είχα απογοητευτεί και μου έσφιγγε το χέρι και μου ψιθύριζε: “μη σταματάς, συνέχισε θα τα καταφέρεις!”

✔τον άντρα μου, που δεν έφυγε λεπτό από δίπλα μας όλες τις μέρες που χρειάστηκε να κάτσουμε στο νοσοκομείο!

✔Αυτή την υπέροχη μυρωδιά, μόλις μου έφεραν την κόρη μου στην αγκαλιά μου! Ποτέ δε θα την ξεχάσω!

Τι αναρωτιέμαι εδώ και 2 χρόνια και μάλλον…..για πάντα?
Μα αυτό το πλασματάκι που στριφογυρίζει στο σπίτι, είναι δικό μας?
ΕΓΩ, είμαι μάνα? ΕΓΩ, έχω παιδί?

Τι ανακάλυψα αυτά τα 2 χρόνια?

✔  ότι τελικά έχω υπομονή!
✔  ότι τελικά δεν με νοιάζει που το σπίτι μου δεν είναι πεντακάθαρο!
✔  ότι τελικά δεν πείραζει αν έχω λίγα παραπάνω κιλά!
✔  ότι τελικά μπορώ να αγαπήσω πάααααααρα πολύ
✔  ότι τελικά αντέχω
✔  ότι τελικά μπορώ να μοιράζομαι το φαγητό μου
✔  ότι τελικά μπορώ να μάθω τα πάντα για την διατροφή, τον ύπνο, τον θηλασμό, το σώμα, την μουσική, το παιχνίδι, τα δόντια, το μπάνιο, την πειθαρχία, τα όρια, τον θυμό, την αγάπη……
✔  ότι τελικά μου αρέσει να γράφω τις στιγμές
✔  ότι τελικά μπορώ όταν πήγαινω μια εκδρομή να παρατηρώ, να κοιτάω τα λουλούδια, τον ουρανό, τη φύση, τα χρώματα, να οσφρίζομαι τις μυρωδιές
✔  ότι τελικά μπορώ να γελάσω και να κλάψω πιο πολύ απ’ όσο πίστευα
✔  ότι τελικά χωράω κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού και ξέρω να παίζω κρυφτό, μπορώ να χόρευω στις 6 το πρωί, να φτιάχνω καλύβες για να διάβαζω παραμύθια
✔  ότι τελικά μπορώ να πω πολλές φορές την λέξη Σ’ αγαπώ σε μια μέρα!
✔  ότι τελικά μπορώ να κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα
✔  ότι τελικά μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση “τι είναι αυτό?” πάνω από 10 φορές
✔  ότι τελικά έχω φαντασία και μπορώ να είμαι δημιουργική
✔  ότι τελικά μπορεί ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι να σου αλλάξει σώμα, ψυχή, μυαλό, χαρακτήρα, αντίληψη, ιδεολογία……ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Έχουν περάσει 2 χρόνια και όμως ήταν σαν εχτές!! Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω δε θα άλλαζα τίποτα! Θα έκανα ακριβώς τα ίδια! Ένιωσα τις στιγμές με όλο μου το είναι!
Γιατί άλλωστε να άλλαζα τον τρόπο? Η κάθε μάνα μεγαλώνει το δικό της το παιδί με τον καλύτερο τρόπο του κόσμου!

Συγκινούμαι που η Ελευθερία μεγαλώνει… αλλά αυτή είναι η ανθρώπινη εξέλιξη και είμαι εδώ όποτε με χρειαστεί, για να βλέπω αυτό το θαύμα να εξελίσσεται συνεχώς!

Χρόνια πολλά Ελευθερία μου!!!!

Δυο βουρτσίσματα την ημέρα, την τερηδόνα κάνουν πέρα!

Ποια μαμά δεν την έχει απασχολήσει αυτό το θέμα?

Η Ελευθερία βουρτσίζει δοντάκια

Είναι μια μάχη για την οποία αγωνιζόμαστε καθημερινά και μάλιστα 2 φορές την ημέρα! Αν και είναι τόσο απλό να φροντίζουν τα δοντάκια τους, για κάποια παιδιά είναι σαν να τους δίνεις να φάνε φακές! :)

Φακές Mamaggelas

Σίγουρα, είναι πολύ μικρά για να καταλάβουν πραγματικά τη ζημιά που προκαλούν με το να μην θέλουν να βουρτσίζουν τα δόντια τους καθημερινά, αλλά αυτό είναι ένα πρόβλημα για εμάς τους γονείς που από μόνο του δεν μπορεί να λυθεί και το αποτέλεσμα θα ήταν άδικο για τα παιδιά (ένα στόμα γεμάτο τερηδόνα ή συχνές επισκέψεις στον οδοντίατρο).

Ευτυχώς, υπάρχουν δοκιμασμένες συμβουλές και κόλπα που θα βοηθήσουν τα μικρά μας να αποκτήσουν ένα χολιγουντιανό χαμόγελο με μαργαριταρένια δόντια!

Θα πρέπει να τους δώσουμε επιλογές, αφήνοντας τα παιδιά μας να είναι μέρος της διαδικασίας λήψης αποφάσεων. Θα πρέπει να τα αφήσουμε να διαλέξουν όποια οδοντόβουρτσα θέλουν – τον Μίκυ ή τον Σνούπυ! Καλό είναι να τα ρωτήσουμε αν θέλουν να τα βοηθήσουμε να βουρτσίσουν τα δόντια τους ή αν θέλουν να τα βουρτσίσουν μόνα τους.

Η κόρη μου λατρεύει την ρουτίνα! Ας βάλουμε το βούρτσισμα των δοντιών στη καθημερινή ρουτίνα του παιδιού μας. Φτιάξτε την ρουτίνα τους έτσι ώστε η τελική δραστηριότητα να είναι κάτι που τα παιδιά σας θέλουν πραγματικά να κάνουν.

Για παράδειγμα μπορούμε να πούμε στα παιδιά μας ‘ όταν βουρτσίσεις τα δοντάκια, θα πλύνεις τα χεράκια και το πρόσωπό, θα βάλεις πιτζάμες (όλα αυτά με την βοήθεια σας ή μόνο του, ανάλογα με την ηλικία) και τότε μπορούμε να διαβάσουμε ένα παραμυθάκι’, αλλά να θυμόμαστε τον ύπνο ε? Φώτα κλείνουν στις 20:30!

Στη πρωινή ρουτίνα, όταν φάνε το πρωινό τους και πλύνουν τα δοντάκια τους τότε θα παίξετε λίγο μαζί το αγαπημένο του παιχνίδι. Πάντα ή μέθοδος “όταν – τότε” έχει αποτελέσματα “win – win”!

Κατά καιρούς έχουμε δοκιμάσει και άλλα κόλπα, αλλά η ρουτίνα νομίζω είναι αυτή που τελικά βοηθάει περισσότερο. Σας προτείνω όμως να δοκιμάσετε να αφήσετε το παιδί σας να βουρτσίσει τα δόντια σας, ενώ εσείς την ίδια στιγμή βουρτσίζετε τα δικά του. Ή να πάρει μαζί του το αγαπημένο του κουκλάκι για να του βουρτσίσει τα δόντια. Ακόμα και τα σχετικά παραμυθάκια για βούρτσισμα και υγιεινή δοντιών σίγουρα μας έχουν βοηθήσει πολύ.

Τώρα τελευταία, δέχεται να κάθεται μόνο αν για κάθε κίνηση, της κάνω και έναν ήχο από κάποιο ζωάκι κοκοκοκο, παπαπαπα, μμμμμμμμμ, μπεεεεε….. Ελπίζω να μην φτάσει στα 18 και να θέλει να ακούει αγελάδες και προβατάκια. ;)

Κάτι απ’ όλα τα παραπάνω, θα ταιριάζει στο δικό σας παιδί, αλλά αν πάλι αυτό αρνείται εντελώς να βουρτσίσει τα δόντια του, θα πρέπει τουλάχιστον να προσέξετε την διατροφή του!

Αν προσπαθήσουμε να διασφαλίσουμε στα παιδιά μας σωστές συνήθειες στοματικής υγιεινής από τώρα, είναι σαν να τους υποσχόμαστε ένα υγιές λευκό χαμόγελο για τα επόμενα χρόνια!

Ελπίζω όλα τα παραπάνω να σας φανούν χρήσιμα. Περιμένω τα σχόλιά σας για τα κόλπα που έχετε δοκιμάσει εσείς, για να αποκτήσει το μικρό σας, μαργαριταρένιο χαμόγελο!