Μπισκότα χωρίς αυγό

✔ Είναι νόστιμα.
✔ Δεν έχουν ζάχαρη.
✔ Είναι εύκολα.
✔ Δεν έχουν αυγά.
✔ Είναι τα αγαπημένα μας.
✔ Είναι υγιεινά.

Τι είναι;

Είναι μπισκότα με μέλι, βρώμη και αμύγδαλα!Μπισκότα εύκολα

Λίγο η μανία της μάνας να μην ταΐζει ζάχαρη την κόρη, λίγο η αλλεργία της κόρης στο αυγό καταλήξαμε σε αυτή τη συνταγή και έχει γίνει μια από τις αγαπημένες μας.

Αυτή η συνταγή με κέρδισε γιατί έχει αγνά υλικά. Υλικά που συνήθως έχουμε στο σπίτι μας και μόλις μας έρθει η διάθεση, μπαίνουμε στη κουζίνα μας και ξεκινάμε.Μπισκότα χωρίς αυγό

Θα χρειαστείτε
✔ 1 φλιτζάνι αμύγδαλα
✔ 2 φλιτζάνια νιφάδες βρώμης
✔ 1 πρέζα αλάτι
✔ 115γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
✔ 1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
✔ 1/2 φλιτζάνι μέλι
✔ κομματάκια κουβερτούρας (ή μαρμελάδα ή ξηρούς καρπούς)Μπισκότα με αμύγδαλα

Εκτέλεση
✔ Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 160°C. (Η συνταγή λέει 180°C όπως και έκανα την πρώτη φορά, αλλά εμένα μου βγήκαν καλύτερα στους 160°C και στον αέρα. Δοκιμάστε ανάλογα τον φούρνο σας)

✔ Αλέθουμε τα αμύγδαλα με το μπλέντερ αλλά να μην γίνουν σκόνη ούτε και χοντροκομμένα.

✔ Αλέθουμε τις νιφάδες βρώμης μέχρι να γίνουν αλεύρι.

✔ Μέσα σε ένα μπολ βάζουμε το αμύγδαλα, τη βρώμη, το αλάτι και το αλεύρι και ανακατεύουμε καλά.

✔ Προσθέτουμε το ελαιόλαδο και το μέλι και ανακατεύουμε μέχρι να ενωθούν τα υλικά.
Αφού έχουμε στρώσει αντικολλητικό χαρτί σε ένα ταψί, φτιάχνουμε τα μπισκότα μας σε ότι σχήμα θέλουμε (εγώ χρησιμοποίησα κουπ πατ αστέρι αλλά μπορείτε και χωρίς κουπ πατ)

✔ Κάνουμε μια λακουβίτσα στο μπισκότο με το δάχτυλό μας για να βάλουμε την κουβερτούρα.

✔ Ψήνουμε τα μπισκότα ανάλογα το φούρνο για 10 – 15 λεπτά ίσα ίσα να ροδίσουν

Έτοιμα!Μπισκότα με βρώμη

Ένα μπισκότο που λόγω της μεγάλης ποσότητας βρώμης που εμπεριέχει, το κάνει να είναι μια ιδανική και υγιεινή επιλογή για το πρωινό όλης της οικογένειας.Υγεινά μπισκότα

Τη συνταγή την ανακάλυψα στο αγαπημένο μου Realfamilyfood.gr

Αν γενικά σας αρέσουν τα μπισκότα με βρώμη, δείτε και μια παλιότερη συνταγή που έχει μαζέψει αρκετά σχόλια. Μπισκότα μόνο με 2 υλικά!

Καλή επιτυχία

Η γειτονιά μου

Με θυμάμαι στη γειτονιά μου.

Ένα κοριτσάκι πάντα ηλιοκαμένο, με σαγιονάρες και ότι ρούχα έβρισκα μπροστά μου χωρίς να νοιάζομαι για τους συνδυασμούς των χρωμάτων, πότε με πρόχειρα κοτσίδια, όταν δεν με κοντοκούρευε ο πατέρας μου για να μην κολλάω ψείρες, και πότε ελεύθερα τα μαλλιά να πέφτουν στα μάτια μου και να τα βάζω πίσω από το αυτί.

Mamaggela

Τριγυρνούσαμε όλη μέρα παρέα με την αδερφή μου με τα ποδήλατα ή με τα πόδια, από τη μια άκρη της Χερσονήσου στο τέρμα του λιμανιού μέχρι την άλλη άκρη στην πλατεία της εκκλησίας που μαζεύονταν όλα τα παιδιά για να παίξουν κουτσό και σχοινάκι.

Ξέραμε όλους τους ιδιοκτήτες των μαγαζιών στη παραλιακή γιατί πολύ πιθανόν να περνούσαμε πάνω από δέκα ή είκοσι φορές κάθε μέρα. Τότε μου φαινόταν τόσο αναγκαίο να περνάω από εκεί και ας κοκκινίζω σήμερα από ντροπή όταν το σκέφτομαι. Κι όμως πάντα με το χαμόγελο μας χαιρετούσε ο κυρ Γιώργος.

Δεν μας ένοιαζε να κάνουμε πολλές φίλες γιατί είχαμε η μια την άλλη και δεν νιώσαμε αυτή την ανάγκη. Είχαμε λίγες φίλες μετρημένες στα δάχτυλα και όταν μαλώναμε μεταξύ μας τις αναζητούσαμε.
Κάναμε και κάποιες φιλίες που κρατούσαν μια ή δύο μέρες με τουρίστριες που είχαν έρθει οικογενειακώς να ενοικιάσουν αυτοκίνητο από το γραφείο της μαμάς και του μπαμπά.

Το μαγιό δεν έβγαινε ποτέ από πάνω μας και οι μπλούζες μας ήταν πάντα λερωμένες από λιωμένο παγωτό. Ο περιπτεράς μας περίμενε κάθε μέρα να ψωνίσουμε το παγωτό μας ή το περιοδικό Ποπάϋ για να διαβάσουμε το απόγευμα.

Την αλμύρα την νιώθαμε όλη μέρα πάνω μας και κάποια στιγμή, στην αρχή του καλοκαιριού πρέπει να ήταν, σταματούσαμε να μετράμε τα μπάνια γιατί χάναμε το λογαριασμό.

Νιώθαμε ελεύθερες και είχαμε μάθει όλα τα στενά της γειτονιάς. Οι μυρωδιές μας ήταν οικίες και ξέραμε τι ώρα ανοίγει το δισκοπωλείο απέναντι και τι ώρα θα βγουν οι τουρίστες να κάνουν την βόλτα τους και να γεμίσουν τους δρόμους με ξενόφερτα αρώματα.

Αυτή η γειτονιά ήταν η γειτονιά του καλοκαιριού, γιατί το χειμώνα, όταν τέλειωνε η σεζόν και άνοιγαν πάλι τα σχολεία, επιστρέφαμε στη βάση μας, σε άλλη γειτονιά πάλι δικιά μας και αυτή.

Όταν επιστρέφαμε το μυαλό μας ήταν ακόμα εκεί, στις γνώριμες μυρωδιές και στο χαμόγελο του κυρ Γιώργη αλλά έπρεπε να προσαρμοστούμε στη γειτονιά του χειμώνα. Μέσα μας είχαμε μια γλυκιά μελαγχολία.

Αυτή η ίδια γλυκιά μελαγχολία ξύπνησε μέσα μου και στις Ψηφιακές Γειτονιές. Μα ναι μου ήταν γνώριμη γιατί θύμιζε την γειτονιά των παιδικών μου χρόνων.

Όταν επέστρεψα στη καθημερινότητα, στη βάση μου, στην online γειτονιά μου ήθελα το χρόνο μου για να προσαρμοστώ πάλι.

Η προσαρμογή μετά από τόσο δυνατές εμπειρίες, που σου σκουντάνε τον ώμο για να ξυπνήσεις και να βγεις από την καθημερινότητα σου και να ονειρευτείς, είναι δύσκολη.

Νιώθω γεμάτη, γέμισα με όνειρα και ιδέες που κάποιες τις έχω ξεχάσει αλλά κάποιες θα γίνουν ένα με εμένα.

Πάντα μου αρέσει να τριγυρνάω στις γειτονιές μου και θα το κάνω όσο αυτές υπάρχουν!

Photo by Ψηφιακές Γειτονιές