Μη με πληγώνεις!

Ήταν εκείνο το λεπτό που έφυγα για μια στιγμή από δίπλα της.

Γύρισα και μετά την κράτησα στα χέρια μου σχεδόν αναίσθητη, λιπόθυμη.
Ένιωθα τα πόδια μου κομμένα. Την πήρα στην αγκαλιά μου και ήμουν ανήμπορη! Δεν ήξερα πως να βοηθήσω το ίδιο μου το παιδί.
Όσο και να βασανιζόμουν απεγνωσμένα, δεν υπήρχε τίποτα να σκεφτώ για να την βοηθήσω πραγματικά.

Mamaggela

Έβλεπα τον τρόμο του άντρα μου στα μάτια του όταν μου την έδωσε στα χέρια μου και μετά από ώρες, κατάλαβα τι ήταν αυτό που είχε αντικρίσει.

Η πρώτη συγκλονιστική εικόνα αυτής της στιγμής. Τι ψυχή, τι καρδιά, τι δύναμη πρέπει να έχεις για να το αντέξεις.
Μα πριν από λίγο κοιμόταν, τι ήταν αυτό που την έκανε να ξυπνήσει και να τρέμει όλο της το κορμί και ξαφνικά σαν να σταμάτησε να αναπνέει; Τα μάτια της προσηλωμένα σε ένα σημείο και το κορμί της ξυλιασμένο.
Εκείνη ακριβώς την στιγμή αντικρίζω τον άντρα μου από μακριά και το βλέμμα του. Αυτό το βλέμμα που μου πρόδωσε ότι κάτι έχει συμβεί και είναι σοβαρό. Αλλά τι ήταν αυτό;

ΟΧΙ σε παρακαλώ, της ψιθύριζα και την κοίταζα στα μάτια καρφωμένα, ενώ την είχα στην αγκαλιά μου.
Έβλεπα θολά την φιγούρα του άντρα μου πίσω από τα δακρυσμένα μου μάτια να προσπαθεί να καλέσει βοήθεια. Βοήθεια για το παιδί μας!
Δεν αντέχεις όμως να περιμένεις…θέλεις να κάνεις κάτι γιατί νιώθεις ότι κάθε λεπτό μπορεί να είναι σημαντικό και μπορεί κάτι να προλάβεις.

Θυμάμαι τον ήχο της κόρνας και τα αυτοκίνητα να σταματάνε δεξιά για να περάσουμε.
Θυμάμαι να μην μπορώ να κρατήσω το τηλέφωνο στα χέρια μου για να σχηματίσω τον αριθμό, μήπως καταφέρω να μάθω κάτι.

Ένιωθα να με εγκαταλείπουν οι δυνάμεις μου….αλλά εκείνη τη στιγμή όλα άλλαξαν.
Εξουθενωμένη άρχισε να κλαίει στην αγκαλιά μου. Δεν είχε δυνάμεις.
Αυτό μου αρκούσε! Ζει!

Τι και αν έχει περάσει ένας χρόνος, η εικόνα είναι μέσα στο μυαλό μου και ζωντανεύει φευγαλέα μπροστά μου.
Τι και αν δεν έχει ξανασυμβεί. Η πρώτη φορά είναι που πονάει τόσο πολύ. Η άγνοια είναι που σε σκοτώνει.
Είμαι ευτυχισμένη γιατί έμαθα πολλά πια.
Είμαι ευτυχισμένη γιατί είναι καλά και δεν άφησε το παραμικρό κατάλοιπο στην ίδια.

Πάντα διάβαζα πολύ, για να μπορώ να μεγαλώσω το παιδί μας με το καλύτερο τρόπο, όποιος και αν είναι αυτός, ποτέ όμως δεν στεκόμουν στα ιατρικά, ήταν μια πληροφορία που πάντα προσπερνούσα. Δεν θα συμβεί σε εμάς! Αυτή η σκέψη ήταν στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Τα γράφω αυτά για να τα διαβάσει ένας, δέκα, εκατό. Έστω και ένας, μου αρκεί!
Δεν είχα διαβάσει ποτέ για τους πυρετικούς σπασμούς, τώρα γνωρίζω.

Ρώτα, διάβασε, μάθε και εσύ γιατί η άγνοια μπορεί να σε πληγώσει.

Photo by John Ryan

Το post αυτό το είχα γράψει για το Μικροί Μεγάλοι και δημοσιεύτηκε πρώτη φορά εδώ.