Πώς να γίνεις πιο ευτυχισμένος άνθρωπος για το υπόλοιπο της ζωής σου!

Εχθές το βράδυ διάβασα ένα πολύ ωραίο άρθρο της Casey Mullins με τίτλο “How to Be a Happier Person For the Rest of Your Life”(Πώς να γίνεις πιο ευτυχισμένος άνθρωπος για το υπόλοιπο της ζωής σου).

Υποστηρίζει πως η ευτυχία είναι μεταδοτική και ότι τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο να είσαι ευτυχισμένος!

Θα αναφερθώ σε 2 τρόπους και τους υπόλοιπους μπορείτε να τους διαβάσετε στο αρχικό της άρθρο.

1. Απαλλαγείτε από την οδική οργή!
2. Βοηθήστε τους ηλικιωμένους!

mamaggela_oldman
Πολλές φορές όλοι μας αντιδράμε με νεύρα όταν κάποιο αυτοκίνητο μπροστά μας ‘οδηγάει σαν χελώνα’. Μπορεί εμείς οι ίδιοι να βιαζόμαστε αλλά τις περισσότερες φορές δεν βιαζόμαστε πραγματικά, απλά θέλουμε να αντιδράσουμε!

Ας πούμε στον εαυτό μας, ότι μπορεί να έχει μέσα στο αυτοκίνητο μια γαμήλια τούρτα και πάει σιγά γιατί φοβάται μην ‘καταρρεύσει’.
Αν αυτό το αυτοκίνητο πάει πάρα πολύ γρήγορα, εμείς πάλι θέλουμε να αντιδράσουμε ίσως από φόβο μην μας τρακάρει!
Ας πούμε στον εαυτό μας, ότι μπορεί μόλις να ενημερώθηκε ότι κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο είναι στο νοσοκομείο.
Οι πιθανότητες να πέφτουμε μέσα είναι ελάχιστες αλλά μπορεί και να μην είναι. Όλοι αξίζουμε αυτή την σκέψη της αμφιβολίας.

Σήμερα το πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά, ένα στενό πριν φτάσω στο γραφείο, σταματάει ένα αυτοκίνητο μπροστά μου στη μέση του δρόμου. Αρχικά περίμενα λίγο, μετά κόρναρα στιγμιαία…τελικά πλησίασα τον οδηγό και τον ρώτησα αν χρειάζεται κάτι.

Ήταν ένας γεράκος, μάλλον χαμένος στα στενά και αγχωμένος γιατί έψαχνε να βρει το σπίτι του ξαδέρφου του που ήταν άρρωστος.
Του είπα ότι δεν γνωρίζω κάποιον με αυτό το όνομα και μου είπε ‘δεν πειράζει, σε ευχαριστώ όμως παιδί μου που σταμάτησες’.
Καθώς πάρκαρα το αυτοκίνητο, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να τον είχα βοηθήσει λίγο παραπάνω και τελικά μόλις βγήκα από το αυτοκίνητο τον συνάντησα πάλι μπροστά μου!

Σταματάει δίπλα γιατί αρχικά δεν κατάλαβε ότι ήμουν πάλι εγώ. Τον ρώτησα αν έχει κάποια διεύθυνση να μου δώσει για να τον βοηθήσω αλλά δεν είχε, αν έχει κάποιο αριθμό τηλεφώνου για να πάρω τηλέφωνο και να ρωτήσω που είναι το σπίτι αλλά δεν είχε τίποτα μαζί του.

Μου απαντούσε και δάκρυζε, δεν ξέρω γιατί!

Του είπα ότι καλύτερα είναι να πάει σπίτι του να πάρει τηλέφωνο να του δώσουν περισσότερες πληροφορίες και μετά να ξανά έρθει να ψάξει και η απάντηση που πήρα ήταν: “Αυτό θα κάνω παιδί μου έχεις δίκιο, σε ευχαριστώ, έχεις πολύ καλή καρδιά και θα είσαι ευτυχισμένη στη ζωή σου!”

Μετά ο γεράκος έφυγε!

Το post αυτό το είχα γράψει για το Μαμά..δες Μπαμπά…δες και δημοσιεύτηκε πρώτη φορά εδώ.

photo by elbyincali

Εκπαίδευση γιογιό!

mamaggela_potty
Διασκέδαση, σεβασμός και υπομονή είναι οι 3 λέξεις κλειδιά για την εκπαίδευση γιογιό.

Η διαδικασία ‘εκπαίδευση γιογιό’ προσπάθησα να είναι όσο πιο ομαλή γινόταν για εμένα και την Ελευθερία.

Φυσικά, δεν είμαι ειδικός και κάτι που βοήθησε την Ελευθερία δεν είναι απαραίτητο ότι ήταν το σωστό ή ότι θα βοηθήσει το δικό σας το παιδί. Θα ήθελα όμως να σας πω τι έκανα και ίσως πάρετε κάποιες ιδέες.

Αγορά γιογιό: έτυχε να το αγοράσω πολύ νωρίς, οπότε η Ελευθερία ήταν πολύ μικρή και δεν συμμετείχε στην επιλογή. Θα μπορούσαμε όμως να πάμε μαζί και να το διασκεδάσουμε.

Διάλεξα ένα γιογιό πολύ απλό με σταθερή βάση έτσι ώστε όταν η Ελευθερία καθόταν και κουνούσε δεξιά ή αριστερά να μην υπήρχε κίνδυνος να πέσει ή να μαγκώσει χεράκια, μπουτάκια και γενικά να μην είχε κάποια αρνητική εμπειρία.

Πρώτο στάδιο: (ήταν 2 χρονών)
Διάλεξα μια ουδέτερη και ήρεμη περίοδο και κυρίως άνευ ιώσεων. Πριν ξεκινήσουμε την βασική εκπαίδευση, την άφησα για 2 μήνες περίπου να κάνει ότι θέλει με το γιογιό και να το εξερευνήσει. Σε αυτό το στάδιο όμως, ο βασικός στόχος ήταν να καταλάβει την λειτουργία του σώματός της.

Την άφηνα να κάθεται με τα ρούχα, χωρίς τα ρούχα, να βάζει το κουκλάκια της μέσα, να το πηγαίνει στο δωμάτιο της ή στο σαλόνι. Κάποιες μέρες δεν ασχολούμασταν καθόλου με το γιογιό και μάλιστα το φύλαγα στη ντουλάπα. Μου το ζητούσε να της το δώσω από μόνη της μερικές φορές.

Συνήθως την έβαζα στο γιογιό, μόλις ξυπνούσε και μισή ώρα μετά από το πρωινό μας γεύμα. Όσο περνούσε ο καιρός την έβαζα λίγο πιο συχνά χωρίς να έχω απαραίτητα κάποιο σταθερό πρόγραμμα.

Την πρώτη φορά που έκανε πιπί στο γιογιό, έκανα μεγάλη χαρά, χειροκροτούσα, χοροπηδούσα, το είπα σε όλους, πήραμε τηλέφωνο τη γιαγιά μαζί με την Ελευθερία για να την ενημερώσουμε και όλα τα σχετικά.
Τα ίδια πάλι κάναμε και την πρώτη φορά που έκανε κακά. Όταν την έβαζα αλλά δεν έκανε πιπί, κρατούσα πάλι θετική στάση και επιβράβευα την προσπάθεια της.

Την πάνα σε αυτό το στάδιο τη φορούσε κανονικά και απλά της την έβγαζα μόνο την στιγμή που ήθελε να δοκιμάσει να κάνει πιπί ή κακά.

Σε αυτούς τους 2 μήνες, της άλλαζα πολύ συχνά πάνα για να έχει την αίσθηση ότι ήταν στεγνή και καθαρή.

Κάθε φορά που έκανε πιπί ή κακά της μιλούσα για την διαδικασία και τις εξηγούσα τις κινήσεις απλά και με σαφήνεια ώστε να καταλάβει την όλη λειτουργία.  (τώρα θα βγάλουμε την πάνα, κοίτα, άκου κάνεις πιπί/κακά…)

Γενικά η στάση μου ήταν πολύ χαλαρή και πάντα έβρισκα τρόπους (θα δείτε και παρακάτω) για να την διασκεδάζω και να της δίνω κίνητρο! Το κίνητρο είναι πολύ σημαντικό σε αυτή την ηλικία.

Δεύτερο στάδιο: (ήταν 26 μηνών)
Είχε ανοίξει λίγο ο καιρός, είχαμε βγάλει και τα χαλιά, οπότε ξεκινήσαμε την βασική εκπαίδευση. Φυσικά ενημέρωσα και τη γιαγιά για όλα αυτά που πίστευα ότι έπρεπε να προσέξουμε, αφού τις πιο πολλές ώρες ήταν μαζί της.

Πήρα λοιπόν μια μεζούρα, μέτρησα το ύψος της Ελευθερίας και της είπα: Πω πω Ελευθερία τώρα πια έχεις μεγαλώσει αρκετά ώστε να βγάλεις τη πάνα και να φοράς βρακάκια. Στην αρχή θα τα φοράς μόνο μέσα στο σπίτι. Όταν πάμε βόλτα ή όταν κοιμάσαι, θα φοράς πάνα αλλά σε λίγο καιρό θα την βγάλεις τελείως.

Της έβγαλα αμέσως την πάνα, της έδειξα 2 βρακάκια με ωραίες ζωγραφιές, διάλεξε αυτό που ήθελε να βάλει και της το έβαλα. Η χαρά της ήταν μεγάλη, ένιωθε ανεξάρτητη και πιο μεγάλη.

Το γιογιό πλέον το είχαμε σταθερά σε μια γωνιά μέσα στο μπάνιο.
Πλέον την πήγαινα πολύ συχνά στην τουαλέτα και πολλές φορές μου το ζητούσε από μόνη της όταν με έβλεπε να πηγαίνω και εγώ.
Κάθε φορά που έκανε ένα βήμα παραπάνω ή έκανε προσπάθεια να χρησιμοποιήσει το γιογιό της, έδειχνα χαρά και της έλεγα ότι τα πήγε πολύ καλά και ότι είμαι περήφανη γι’ αυτήν.

Κάποιες φορές δεν την ρωτούσα αν θέλει πιπί αλλά την έπαιρνα αγκαλιά και την πήγαινα ήρεμα στην τουαλέτα. Τις φορές που δεν ήθελε να πάει στο γιογιό έβρισκα διάφορους τρόπους να της κινήσω το ενδιαφέρον, να της δώσω κίνητρο και να την πείσω:

– Ελευθερία, έχεις ακούσει το θόρυβο που κάνει όταν κάνεις πιπί; Έτρεχε η Ελευθερία να ακούσει το θόρυβο.
– Ελευθερία, να πούμε του μπαμπά να έρθει να ακούσει το θόρυβο που δεν τον έχει ακούσει; Ναιαιαιαιαιαιαι!! έλεγε η Ελευθερία και έτρεχε προς το γιογιό.
– Ελευθερία, το ελεφαντάκι δεν έχει ακούσει το θόρυβο, να το πάρουμε μαζί μας να ακούσει και αυτό; και ούτω καθεξής….όλα τα κουκλάκια ήθελαν να ακούσουν την Ελευθερία να κάνει πιπί και κακά:)
– Ελευθερία, πάμε γρήγορα γρήγορα γρήγορα γρήγορα να κάνουμε πιπί; Της έλεγα γρήγορα αυτή την φράση και το έβρισκε διασκεδαστικό!
– Το πρωί μόλις ξυπνούσε που φορούσε ακόμα την πάνα: Ελευθερία για να δω μπορείς να βγάλεις μόνη σου την πάνα; Την έβγαζε και μετά αυτόματα και μάλλον από συνήθεια καθόταν στο γιογιό.
– Ελευθερία, εγώ τρέχω να πάω πρώτη στη τουαλέτα, πιάσε με.
– Μη μου πεις ότι θα τραβήξεις και μόνη σου το καζανάκι;
– Όταν αδειάζαμε το γιογιό στη λεκάνη της έλεγα: κοίτα Ελευθερία τα κακάκια σου πάνε να βρούνε άαααααλλα κακάκια να κάνουνε παρέα! Γειααααααα σας κακάκια!
– Θες να σου δώσω ένα παραμυθάκι να διαβάσεις τώρα που θα κάνεις πιπί;
Η φαντασία παίζει σημαντικό ρόλο!
 
Πολλές φορές όταν δεν προλάβαινε να πάει στο γιογιό, καθάριζα το πάτωμα ήρεμα και της έλεγα ότι την επόμενη φορά θα κάνει πιπί στο γιογιό. Δεν ήμουν αυστηρή αλλά ούτε γελούσα, ποτέ δεν αναφερόμουν στο γεγονός ξανά και απλά το ξεχνούσα. Το ίδιο και η γιαγιά της.

Σε όλη την εκπαίδευση δεν έδωσα πολύ βάση στο να ανεβάζει-κατεβάζει μόνη της τα ρούχα της, να σκουπίζεται μόνη της, να αδειάζει το γιογιό μόνη της, να τραβάει το καζανάκι, να προσέχει να μην λερώσει ή να μην λερωθεί και όλα τα σχετικά.
Την ρωτούσα αν ήθελε να τα κάνει όλα αυτά, αλλά αν δεν ήθελε δεν επέμενα, το σεβόμουν.

Στην αρχή ήθελε να συμμετέχει σε όλα γιατί ήταν κάτι καινούριο και της άρεσε, κάποιες φορές όμως δεν ήθελε να ασχοληθεί. Υπήρχαν μέρες που είχε τραβήξει το καζανάκι 7-8 φορές αλλά και μέρες που δεν ήθελε να το τραβήξει καμία.  Έκανε ότι ήθελε! Πάντα όμως προσπαθούσα να της δίνω το κίνητρο.

Γενικά, στην όλη διαδικασία, προσπαθήσαμε να μην της δημιουργήσουμε καμία αρνητική εμπειρία. Ακόμα και στην αποτυχημένη προσπάθεια της να αδειάσει μόνη της το γιογιό (ναι συμβαίνουν και αυτά), ήρεμα, της είπα: την άλλη φορά θα προσπαθήσουμε να τα ρίξουμε μέσα στην λεκάνη.

Φυσικά, πολλές φορές δεν είχα υπομονή, βαριόμουνα, νευρίαζα και όλα αυτά που μπορεί να νιώσετε φυσιολογικά και εσείς. Αλλά δεν άφησα να φανεί τίποτα στην Ελευθερία. Είναι δύσκολο το ξέρω, αλλά η υπομονή σας θα σας επιβραβεύσει με το καιρό!

Μετά από λίγες ημέρες ζήτησε από μόνη της, στη γιαγιά της να μην φορέσει πάνα την ώρα που ήταν να πάνε στο πάρκο. Όντως την πήγε στο πάρκο χωρίς πάνα και όταν ήθελε πιπί το είπε της γιαγιά της.

Πριν από λίγες ημέρες ήμασταν σπίτι και ξαφνικά εκεί που έπαιζε η Ελευθερία, σταματάει και πηγαίνει στην τουαλέτα, κάνει πιπί και κακά στο γιογιό και τα αδειάζει μέσα στη λεκάνη με επιτυχία και μου φωνάζει: μαμά κοίτα τι έκανα!
Σας είπα αν έχετε υπομονή θα σας επιβραβεύσει με τον καιρό. Μεγάλη χαρά!
Μην χάσετε ευκαιρία να την δείξετε πόσο πολύ χαρήκατε!
Δεν έχουμε ολοκληρώσει ακόμα το κεφάλαιο γιογιό αλλά δεν βιάζομαι κιόλας. Αφήνω την Ελευθερία να μου δείξει το επόμενο βήμα.

Πολλές φορές έχει μικρά πισογυρίσματα, στιγμές που είναι πολύ κουρασμένη ή την περίοδο που χρειάστηκε να λείψω για 1-2 μέρες στην Αθήνα, την επόμενη μέρα όμως ξανά έρχεται στο ίδιο σημείο που είχαμε μείνει και προχωράει παρακάτω.

Τα κακάκια είναι τα πρώτα που έμαθε να κάνει στο γιογιό από μόνη της και πλέον πάντα μας το λέει, σειρά έχει το πιπί. Θα πλύνετε πολλά βρακάκια να είστε σίγουρες αλλά αν δεν νιώσουν πως είναι να είσαι λερωμένος και βρεγμένος δεν θα καταλάβουν την αξία του να είσαι στεγνός και καθαρός ;)

Πιστεύω ότι από πολύ μικρή ηλικία, πριν καν ξεκινήσουν την εκπαίδευση, θα πρέπει να προσέχουμε να μην δημιουργήσουμε αρνητικά συναισθήματα σχετικά με τα κακάκια και το πιπί.

Σε όλους μας μπορεί να έχει τύχει να δούμε περίεργο χρώμα στα κακάκια του παιδιού μας ή να μας λερώσουν εμάς τους ίδιους την ώρα που τα αλλάζουμε ή να κάνουν κακάκια την ώρα που τα κάνουμε μπάνιο. Σημαντικό είναι όλα αυτά να τα αντιμετωπίζουμε ψύχραιμα και φυσιολογικά!

Δεν έχει σημασία να κόψουμε την πάνα όσο πιο σύντομα γίνεται αλλά να έχει μια φυσιολογική εξέλιξη για την Ελευθερία η όλη διαδικασία.

Τις περισσότερες ιδέες τις διάβασα στο Όχι πια πάνες!
Σας προτείνω να αγοράσετε αυτό ή κάποιο άλλο βιβλίο πριν ξεκινήσετε την εκπαίδευση για να έχετε ολοκληρωμένη άποψη.

Αυτό το άρθρο είναι καθαρά δικά μου συμπεράσματα και εμπειρίες, σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να μεταφέρω την σωστή διαδικασία που περιγράφεται στο βιβλίο.

Καλή επιτυχία και μην ξεχνάτε διασκέδαση, σεβασμός και υπομονή!