ΔΥΟ

Πέντε παρά, ξημερώματα, 17 Φεβρουαρίου…ένιωσα ποναλάκια, έσπασαν τα νερά, μπάνιο και φύγαμε!

Χεράκι_χεράκι

✔ Βαλίτσα, έτοιμη!
✔ Camera, φορτισμένη!
✔ Ηθικό, ανεβασμένο!
✔ Άγχος, μηδέν!
✔ Χιούμορ, πάντα!

– Γιώργοοοο, γεννάμε!
– Μα, σίγουρα??

Τι δεν ξεχνώ?
✔τη γυναικολόγο μου (Βάσω Σπυράντζου) που προσπάθησε μέχρι και το τελευταιό λεπτό να εκπληρώσει την επιθυμία μας να γεννήσω φυσιολογικά! 4100 ζύγιζε η μικρή.

✔τη μαία μου, Λουκία, που κάποια στιγμή είχα απογοητευτεί και μου έσφιγγε το χέρι και μου ψιθύριζε: “μη σταματάς, συνέχισε θα τα καταφέρεις!”

✔τον άντρα μου, που δεν έφυγε λεπτό από δίπλα μας όλες τις μέρες που χρειάστηκε να κάτσουμε στο νοσοκομείο!

✔Αυτή την υπέροχη μυρωδιά, μόλις μου έφεραν την κόρη μου στην αγκαλιά μου! Ποτέ δε θα την ξεχάσω!

Τι αναρωτιέμαι εδώ και 2 χρόνια και μάλλον…..για πάντα?
Μα αυτό το πλασματάκι που στριφογυρίζει στο σπίτι, είναι δικό μας?
ΕΓΩ, είμαι μάνα? ΕΓΩ, έχω παιδί?

Τι ανακάλυψα αυτά τα 2 χρόνια?

✔  ότι τελικά έχω υπομονή!
✔  ότι τελικά δεν με νοιάζει που το σπίτι μου δεν είναι πεντακάθαρο!
✔  ότι τελικά δεν πείραζει αν έχω λίγα παραπάνω κιλά!
✔  ότι τελικά μπορώ να αγαπήσω πάααααααρα πολύ
✔  ότι τελικά αντέχω
✔  ότι τελικά μπορώ να μοιράζομαι το φαγητό μου
✔  ότι τελικά μπορώ να μάθω τα πάντα για την διατροφή, τον ύπνο, τον θηλασμό, το σώμα, την μουσική, το παιχνίδι, τα δόντια, το μπάνιο, την πειθαρχία, τα όρια, τον θυμό, την αγάπη……
✔  ότι τελικά μου αρέσει να γράφω τις στιγμές
✔  ότι τελικά μπορώ όταν πήγαινω μια εκδρομή να παρατηρώ, να κοιτάω τα λουλούδια, τον ουρανό, τη φύση, τα χρώματα, να οσφρίζομαι τις μυρωδιές
✔  ότι τελικά μπορώ να γελάσω και να κλάψω πιο πολύ απ’ όσο πίστευα
✔  ότι τελικά χωράω κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού και ξέρω να παίζω κρυφτό, μπορώ να χόρευω στις 6 το πρωί, να φτιάχνω καλύβες για να διάβαζω παραμύθια
✔  ότι τελικά μπορώ να πω πολλές φορές την λέξη Σ’ αγαπώ σε μια μέρα!
✔  ότι τελικά μπορώ να κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα
✔  ότι τελικά μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση “τι είναι αυτό?” πάνω από 10 φορές
✔  ότι τελικά έχω φαντασία και μπορώ να είμαι δημιουργική
✔  ότι τελικά μπορεί ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι να σου αλλάξει σώμα, ψυχή, μυαλό, χαρακτήρα, αντίληψη, ιδεολογία……ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Έχουν περάσει 2 χρόνια και όμως ήταν σαν εχτές!! Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω δε θα άλλαζα τίποτα! Θα έκανα ακριβώς τα ίδια! Ένιωσα τις στιγμές με όλο μου το είναι!
Γιατί άλλωστε να άλλαζα τον τρόπο? Η κάθε μάνα μεγαλώνει το δικό της το παιδί με τον καλύτερο τρόπο του κόσμου!

Συγκινούμαι που η Ελευθερία μεγαλώνει… αλλά αυτή είναι η ανθρώπινη εξέλιξη και είμαι εδώ όποτε με χρειαστεί, για να βλέπω αυτό το θαύμα να εξελίσσεται συνεχώς!

Χρόνια πολλά Ελευθερία μου!!!!

Τώρα εξηγείται γιατί δεν μου αρέσει να σιδερώνω!

Ασιδέρωτα

Ασιδέρωτα

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Ξύπνησε η μικρή το πρωί και ήταν η σειρά μου να σηκωθώ (ναι, μετά που σταμάτησα το θηλασμό, εναλλάξ σηκωνόμαστε με τον Γιώργο. Γιούπι! ].
Κατά τις 8 λέω της μικρής: πάμε να ξυπνήσουμε τον μπαμπά?
και η μικρή τρέχει προς το δωμάτιο και φωνάζει – Αγάπη μου…. κήκω! [Αγάπη μου, σήκω!]

Έκατσα στο καναπέ και έβαλα τα πόδια μου στο τραπεζάκι για να χαλαρώσω!
Δείχνει τα πόδια μου η μικρή και μου λέει:
– Μαμά…όχι….!! Φάμε!
[Δηλαδή: μαμά, όχι τα πόδια στο τραπέζι, στο τραπέζι μόνο τρώμε] Respect!

Ήθελε να βγάλει τις κάλτσες της και της λέω:
– Μην βγάλεις τις καλτσούλες σου Ελευθερία γιατί είναι χειμώνας και κάνει κρύο. Κοίτα, φοράω και εγώ κάλτσες.
[Έλα όμως που ο μπαμπάς δεν φορούσε κάλτσες]
– Δείχνει με το μικρό της δαχτυλάκι τα πόδια του μπαμπά και λέει: Μπαμπά!!??
Μιλάς τώρα εδώ?? Δεν μιλάς!

Άδειαζα το πλυντήριο πιάτων, και ζήτησα της Ελευθερίας να με βοηθήσει.
Της έδωσα όλα τα δικά της πιατάκια, ποτηράκια, πιρουνάκια να τα φυλάξει στο ντουλάπι της [έχει το δικό της ντουλάπι χαμηλά για να φτάνει]
Βάζει το χέρι στη μέση της και λέει:
– Ουφ! ουλειά, μέση! [ουφ, έπεσε πολύ δουλειά, η μέση μου πονάει]

Άρχισε ο Γιώργος να τραγουδάει:
Γιώργος: Για θυμήσου καλά μήπως έχεις χαθεί μέσα σε δρόμους που καίνε…
Ελευθερία: ατάκι μου!
Γυρίζουμε την κοιτάζουμε και την βλέπουμε να κρατάει τα αυτάκια της κλειστά για να μην ακούει τον Γιώργο.

Κάποιες αστείες λέξεις που λέει:
– Ελευθερία πες κούτσουρο
– κούτσιρου
– πες κοτόπουλο
– πουλόπουλο
– πες βάρκα
– ΒΡΑΚΑ!

ΓΙΩΡΓΟΣ & ΑΓΓΕΛΑ

Άναψα το θερμοσίφωνο για να κάνω μπάνιο. Βιαζόμουν!
Εγώ: Γιώργο, θα είναι έτοιμο το νερό?
Γιώργος: Ακόμα!!
[περνάνε 1….2….3 δευτερόλεπτα]
Εγώ: Τώρα?

Μετά από μια πολύ κουραστική μέρα ήμουν και κάπως νευριασμένη, το απόγευμα έπρεπε να πάμε σε μια επίσκεψη!
Εγώ: Γιώργο, να γυρίσουμε νωρίς!
Γιώργος: Εντάξει.
Εγώ: Αν θέλεις εσύ να κάτσεις, παίρνω εγώ το αυτοκίνητο και φεύγω με την Ελευθερία και σε γυρίζει κάποιος από την παρέα!
Γιώργος: Εντάξει.
Εγώ: Τι? Εντάξει??? Ξέχνα το!

Έπλενα τα πιάτα και τραγουδούσα!
Λα λα λα λα!! Ακούω τον Γιώργο να γελάει!
– Γιατί γελάς? Έχει κάτι η φωνή μου?
– Αυτό είναι το πρόβλημα ότι δεν έχει κάτι η φωνή σου!
[κάτι συμβαίνει μέσα σε αυτό το σπίτι με τις φωνές μας]

Έκανα γενικές εξετάσεις και ο σίδηρος μου ήταν παραπάνω από το φυσιολογικό.
Δίνω τις εξετάσεις στο Γιώργο να τις δει και μόλις βλέπει τον σίδηρο:
– Ααααα! Τώρα εξηγείται γιατί δεν σου αρέσει να σιδερώνεις!
[Εγώ πάντως, έχω δικαιολογία :), Μήπως να κάνετε και εσείς γενικές εξετάσεις? ]

Photo by eltpics

Αποτυπώματα της κόρης μου από ζύμη!

Αυτά τα μικροσκοπικά αποτυπώματα μπορείτε να τα φτιάξετε πολύ εύκολα και πολύ οικονομικά. Είναι ένα πολύ όμορφο ενθύμιο για το παιδί σας.

Αποτυπώματα

 Συνταγή ζύμης

✔ 1 φλιτζάνι αλάτι

✔ 1 φλιτζάνι αλεύρι

✔ 1/2 φλιτζάνι ζεστό νερό

Τα ανακατεύουμε όλα μαζί σε ένα μπολ και τα ζυμώνουμε καλά μέχρι η ζύμη να γίνει λεία και ελαστική. Το καλό ζύμωμα είναι σημαντικό, διαφορετικά η ζύμη θα παραμείνει κολλώδης και αρκετά κοκκώδης από το αλάτι.

Αν συνεχίσει να κολλάει προσθέτουμε παραπάνω αλεύρι (εγώ χρειάστηκε να προσθέσω),  αν είναι πολύ ξηρή και διασπάται εύκολα, προσθέτουμε πολύ λίγο νερό. Μπορούμε να κάνουμε δοκιμές μέχρι να το πετύχουμε!

ζύμη

Το παιχνίδι του ζυμώματος αρέσει στα περισσότερα παιδιά και είναι μια ευκαιρία για εξερεύνηση της αίσθησης της αφής. Αν και της Ελευθερίας, δεν της άρεσε που η ζύμη κολλούσε στα χέρια της και μου έλεγε: μαμά πλύνω, πλύνω! :)

ζύμηΜόλις είναι έτοιμη η ζύμη μας, τη χωρίζουμε σε 2 ίσα κομμάτια. Παίρνουμε ένα μπολ (να χωράει το χέρι ή το πόδι του παιδιού μας), απλώνουμε κάθε κομμάτι ξεχωριστά και φτιάχνουμε τις άκρες του, έτσι ώστε το σχήμα να είναι ομοιόμορφο.

μπολ_ζύμη

Αφαιρούμε προσεκτικά τη ζύμη από το μπολ και την τοποθετούμε ανάποδα σε ένα ρηχό πιάτο. Η πίσω πλευρά θα είναι αρκετά λεία και έτοιμη για το αποτύπωμα! Αν το αποτύπωμα δεν πετύχει, φτιάξτε το από την αρχή!

Αποτυπώματα Collage

Μόλις πετύχουμε το αποτύπωμα που μας αρέσει, είναι έτοιμο για να το βάλουμε στο φούρνο για 3 ώρες στους 100 βαθμούς. Θα πρέπει να το βάλουμε σε λαδόκολλα για να μην κολλήσει.

Χρειάζεται να μπουν τόσες πολλές ώρες σε χαμηλή θερμοκρασία για να στεγνώσουν και να σκληρύνουν. Μην μπείτε στον πειρασμό να ανεβάσετε την θερμοκρασία γιατί θα φουσκώσουν.  Όσο πιο λεπτή είναι η ζύμη και όσο πιο χαμηλή η θερμοκρασία, τόσο καλύτερο το αποτέλεσμα. Αν μετά από 3 ώρες τα βγάλετε και είναι μαλακά στο κέντρο ή στο πίσω μέρος, βάλτε τα στο φούρνο για άλλες 2 ώρες (εγώ χρειάστηκε να τα βάλω).

Αν θέλετε να τα κρεμάσετε στο τοίχο, θυμηθείτε να κάνετε μια τρύπα με ένα καλαμάκι, πριν τα βάλετε στο φούρνο.

Την επόμενη μέρα η Ελευθερία τα ζωγράφισε με ακρυλικό χρώμα περλέ και τα αφήσαμε να στεγνώσουν κάποιες ώρες.

Χρώμα Collage

Μην ξεχάσετε στο πίσω μέρος, να γράψετε το όνομα του παιδιού σας και την ημερομηνία με ανεξίτηλο μαρκαδοράκι.

Καλή επιτυχία!

Πηγή theimaginationtree.com