Λέμε και κανένα συγγνώμη, ε?

Αχ αυτές οι ατάκες των παιδιών! Μέχρι και ειδικό blog έχει φτιαχτεί….

Κατά καιρούς, γράφω διάφορες αστείες οικογενειακές ατάκες στο facebook, αλλά επειδή μπορεί να χαθούν στο χρόνο, τις μεταφέρω αυτές και άλλες πολλές, σε αυτό το post!

Ξεκινάω με κάποια ατάκακια του άντρα μου. Όσοι τον ξέρουν, είναι γνωστός ατακολόγος:

Προσοχή! η ατάκα που ακολουθεί έχει πολύ ‘ΛΑΜΨΗ’ !
Είχε χαλάσει η ηλεκτρική οδοντόβουρτσα του και παράγγειλε μια πιο εξελιγμένη, πάλι ηλεκτρική αλλά με υπερήχους. Την χρησιμοποίησε την πρώτη μέρα λοιπόν, και μόλις ήταν να βγει από το μπάνιο μου φωνάζει:
– αγάπη, βάλε γυαλιά ηλίου βγαίνω
μετά από λίγο:
– δεν χρειάζομαι πια φακό ;)
φτιάχνοντας τον πρωινό του καφέ:
– μπορώ να χρησιμοποιώ και την οδοντόβουρτσα για να φτιάχνω τον καφέ μου [αντί την φραπεδιέρα εννοούσε]
Φεύγοντας για την δουλειά του λέω:
– να οδηγάς με κλειστό το στόμα μη στραβώσεις κανένα άνθρωπο από απέναντι. 

Για να κερδίσει μια αγκαλίτσα ο άντρας μου:
– Αγγέλα, σήμερα είναι παγκόσμια ημέρα αγκαλίτσας
– Αλήθεια?
– Ναι μπες στο google να δεις που θα έχει 2 χεράκια στο logo
Χαχαχα! Τελικά το γκούγκλαρα και υπάρχει ημέρα αγκαλιάς [δεν το ήξερα] και είναι στις 21 Ιανουαρίου! :)

Εκεί που καθόμασταν στον καναπέ και χαζεύαμε λίγο τηλεόραση, λίγο laptop, γυρίζω τον κοιτάζω και του λέω.
– Γιώργο, χαίρομαι που θα γεράσω μαζί σου.
– Και εγώ χαίρομαι που θα γεράσεις μαζί μου, γιατί εγώ θα μείνω πάντα νέος.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα και όλη μέρα είχαμε καταπιαστεί με διάφορες δουλειές του σπιτιού. Στο τέλος της ημέρας, αράζουμε στο καναπέ να ξεκουραστούμε λίγο, επιτέλους.
Μόλις με βλέπει η Ελευθερία να κάθομαι, έρχεται με τραβάει από το χέρι κήκω – κήκω [σήκω – σήκω ]
– Γιώργο, απασχόλησε την λίγο, πες της μια ιστορία για τον Άγιο Βασίλη
– Ελευθερία, δεν υπάρχει!!
[κάποιος πρέπει να ήταν πιο κουρασμένος από εμένα] :)

Και επειδή το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει, συνεχίζω με ατάκες τις Ελευθερίας!!
Της χτένιζε ο μπαμπάς της τα μαλλιά!
Η Ελευθερία απολάμβανε και λέει:
– Ααααα, ωραία!

Κάτσαμε στο τραπέζι να φάμε [δεν θυμάμαι τι φαγητό, ας πούμε φακές] αλλά είχαμε και από εχτές [επίσης δεν θυμάμαι τι φαγητό ας πούμε μακαρόνια].
Σερβίρω φακές σε όλους. Η Ελευθερία δεν ήθελε να φάει και έλεγε πυρί, πυρί [δηλαδή τυρί, τυρί].
– Ελευθερία, μόλις φας τις φακές σου θα σου δώσω και λίγο τυρί.
– Πυρί, πυρί
– Λοιπόν Ελευθερία μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο [ηρέμησε η Ελευθερία για να με ακούσει] αν δε θες φακές, μπορείς να φας μακαρόνια από εχτές. Έχεις 2 επιλογές, τι θέλεις φακές ή μακαρόνια?
– [το σκέφτεται λίγο και μετά απαντάει] Π Υ Ρ Ι  !!

Πήρε το κουβαδάκι της από το χερούλι, το πέρασε στο χέρι της και πήγαινε προς τη πόρτα!
– Που πας Ελευθερία?
– Βότα
– Αυτή είναι η τσάντα σου και πας βόλτα?
– Ναι
– Και που πας βόλτα?
– Τίνα [Αθήνα]
– Και πως θα πας στην Αθήνα?
– Πλάνο [αεροπλάνο]
– Να έρθω και εγώ?
– Μόνη!
[Μια εβδομάδα πριν από αυτό το περιστατικό, είχα πάει Αθήνα και είχα ενημερώσει την Ελευθερία σχετικά με αυτό το ταξίδι]

Είμαι ξαπλωμένη στο χαλί με την Ελευθερία και μιλάμε για τα Χριστούγεννα:
– Ελευθερία, τι θέλεις να σου φέρει ο Άγιος Βασίλης?
– Νινί !!!   [εδώ μυρίζομαι επιχείριση ‘γιαγιά’]

Είχα ακουμπισμένο το χέρι μου στο έπιπλο, συζητούσαμε με τον Γιώργο και του λέω:
– Γιώργο, τι να φάμε?
Έρχεται η Ελευθερία ακουμπάει το χέρι της στο έπιπλο και λέει:
– φάμε??
[Copy paste δεν είχαμε, copy paste αποκτήσαμε! :) ]

Ήμασταν στο δρόμο και πηγαίναμε σε μια Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση και έλεγα στην Ελευθερία:
– Θα πάμε να φτιάξουμε μπισκότα, να τα ψήσουμε στο φούρνο να τα φάμε, η Ευτυχία θα παίξει αρμόνιο και θα τραγουδήσουμε τα κάλαντα, θα έρθει ο Άγιος Βασίλης να δώσει σε όλα τα παιδάκια δώρα, θα δώσεις σε όλους σου τους φίλος τις ζωγραφιές που έκανες ειδικά για αυτούς, θα περάσουμε πολύ ωραία!
Και η Ελευθερία απάντησε:
– Μπικότα, φάω!!! :)

Ήταν η Ελευθερία στη κουζίνα, εγώ βιαζόμουν να φύγω και περνάω από την κουζίνα να πάρω κάτι και κατά λάθος την ακουμπάω με το χέρι μου. Δεν έδωσα σημασία και γυρίζει η Ελευθερία και μου λέει:
– Γώμη!!!! [συγγνώμη]
λέμε και κανένα συγγνώμη, ε??
Photo by butupa

Σσσσσσ….υπάρχει σας λέω!!!

Η μέρα προχθές ξεκίνησε με ένα γλυκό οικογενειακό Κυριακάτικο χουχούλιασμα!
Όλοι μαζί στο κρεβάτι και μέσα στην αγκαλιά μου η Ελευθερία. Μύριζα τα μαλλιά της και προσπαθούσα να κρατήσω, να κλειδώσω αυτή τη μυρωδιά καλά μέσα στις οικογενειακές μας αναμνήσεις!!!

Οι Χριστουγεννιάτικες μελωδίες γέμισαν το σπίτι μας με γιορτινή διάθεση. Πλέον, μπορούμε να μετράμε αντίστροφα προς τις γιορτές που φέτος όλοι μας, τις έχουμε περισσότερο ανάγκη από ποτέ.

Φώτα, φώτα, φώτα φώναζε η Ελευθερία για να δώσει το σύνθημα να στολίσουμε το δεντράκι μας! Αρχίσαμε λοιπόν….

Η χαρά της Ελευθερίας άρχισε να μας ταξιδεύει και εμάς νοερά στο παρελθόν. Ξύπνησε παιδικές αναμνήσεις και μπισκοτένιες μυρωδιές. Συζητούσαμε με τον Γιώργο γεμάτοι από χαμόγελα για τις δικές μας Χριστουγεννιάτικες εικόνες και πόσο σημαντικές είναι για ένα παιδάκι! Δε θα ξεχάσω πόσο χαρούμενη ήταν η Ελευθερία….γελούσε, χόρευε, έτρεμε από χαρά!!! Αγκάλιαζε τα πάντα….
Αγκαλιά τον Άγιο Βασίλη.

Αγκαλιά τον χιονάνθρωπο.

Μέχρι και το δέντρο αγκάλιασε ;)

Στόλιζε, μετά σταματούσε λίγο, γυρνούσε στους φίλους της να τους πει….κοίτα! (κοίτα που στολίζω) και μετά πάλι στόλιζε!

Τους είχε βάλει και τους δύο δίπλα – δίπλα για να κοιτάζουν που στολίζουμε!

Μόλις ο Γιώργος τοποθέτησε και το τελευταίο στολίδι του δέντρου, το αστέρι μας, ξεκινήσαμε το μπισκοτοχτίσιμο.

Τα μπισκοτόσπιτα, προσωπικά τα είδα για πρώτη φορά πέρσι στο site της Άσπας και συγκεκριμένα σε αυτό το post. Φέτος, τα μπισκοτόσπιτα είναι μόδα!
Είχαμε σκοπό να τα χτίσουμε μόνοι μας, αλλά αφού υπάρχει το ΙΚΕΑ γιατί να παιδευόμαστε ε?
Ανοίξαμε λοιπόν το πακετάκι μας…..

και αρχίσαμε να χτίζουμε….

και το αποτέλεσμα τελικά ήταν πολύ καλό……

Βάλαμε και μερικά ‘ντου-ιτ-γιορσελφ’ στολίδια και έγινε κουκλομπισκοτόσπιτο.
Λίγο βαμβακάκι, ένα κομμάτι ύφασμα για κασκόλ, λίγη φλούδα από μανταρίνι για μύτη, 2 κόκκους μπαχάρια για μάτια, δύο οδοντογλυφίδες για χέρια και έτοιμος ο χιονάνθρωπος!

Ιδιοκτήτης του κουκλόσπιτου, δεν θα μπορούσε να είναι κάποιος άλλος πέρα από τον  κλασσικό, αθάνατο, διαχρονικό και αγαπημένο Playmobil!

και επειδή μας άρεσε πολύ και επειδή ενθουσιαστήκαμε τόσο πολύ βγάλαμε πολλές φωτογραφίες. Μια από εδώ….

άλλη μια από εκεί…

άλλη μια και από εδώ…
από πάνω είδαμε? Δεν είδαμε….

υπόσχομαι θα είναι η τελευταία…. :)
 Στέλνω σε όοοοολους τους λιλιπούτειους όλου του κόσμου τις πιο παραμυθένιες μου ευχές!!!

Και να σας πω ένα καλά κρυμμένο μυστικό? Ο Άγιος Βασίλης υπάρχει…σσσσσσσσ μην το πείτε σε κανένα!